Η Wall Street και άλλες δικτατορίες-Infowar 9 Μαϊου 2010

Posted: June 7, 2010 in Οικονομική Κρίση και Καπιταλισμός-Ekonomik krizi ve Kapitalizm
Tags: , , , , ,

του Άρη Χατζηστεφάνου

Infowar 9 Μαϊου 2010

Η Goldman Sachs

Σήμερα ξαναπιάνουμε το κουβάρι της διεθνούς κερδοσκοπίας, διηγούμαστε ερωτικές ιστορίες με ολίγον από Goldman Sachs, λίγο περισσότερο από George Soros και 3 οίκους αξιολόγησης. Προσφέρουμε συμβουλές για να μετατρέπετε διαμάντια σε σκουπίδια και διηγούμαστε ιστορίες από τη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και τέλος αναρωτιόμαστε αν κάποιος κύριος από το εξωτερικό είχε προβλέψει τι μπορεί να συνέβαινε τη Τρίτη στη κολοσσιαία διαδήλωση της Αθηνας, και κυρίως γιατί εμείς δε κάναμε τίποτα για να το αποτρέψουμε. Την τελευταία εβδομάδα οι διεθνείς οικονομικοί αναλυτές σήκωναν το βλέμμα τους από την Ελλάδα μόνο για να ρίξουν ορισμένες φευγαλέες ματιές στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ο πρόεδρος Ομπάμα υποσχόταν να τα βάλει με το θεριό, για την ακρίβεια με το κολοσσό του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος Goldman Sachs καθότι ως γνωστόν, η Αμερικανική επιτροπή κεφαλαιαγοράς είχε καταθέσει μήνυση εναντίον της τράπεζας με βαρύτατες κατηγορίες. Καταρχάς  τη κατηγορούσε ότι γιγάντωσε τη φούσκα στην αγορά κατοικίας  παραπλανώντας χιλιάδες πολίτες. Κατα δεύτερον τη κατηγορούσε  ότι  εξαπατούσε τους ίδιους τους πελάτες τους, ή τουλάχιστον τους πιο χαζούληδες από αυτους. Τους πουλούσε χρηματοπιστωτικά σκουπίδια και στη συνέχεια στοιχημάτιζε εναντίον τους , για λογαριασμό των ελαφρώς πιο έξυπνων πελατών της. Ορισμένοι δηλαδή είχαν στη πλάτη ένα χαρτάκι που έλεγε «βλάκας» αλλά δεν το έβλεπαν.

Εάν σας θυμίζει κάτι η συγκεκριμένη τακτική είναι γιατί χρησιμοποιήθηκε και στη περίπτωση της Ελλάδας. Η Goldman Sachs  πρώτα βοήθησε τη χώρα να μπει στην Ευρωζώνη και ύστερα στοιχημάτισε στην οικονομική της κατάρρευση. Αρκετοί αναλυτές βέβαια, όπως ακούμε και στο δίκτυο Fox, υποστηρίζουν ότι η σύγκρουση του Ομπάμα με την GS είναι ένα πυροτέχνημα. Άλλοι απλώς βλέπουν ότι ο Ομπάμα δεν θα τα καταφέρει ή για να το πούμε στη χρηματοπιστωτική αργκό “sortaroun” την αποτυχία του και ίσως ο βασικότερος λόγος τια το οποίο το κάνουν είναι γιατί γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη τράπεζα, κατοικοεδρεύει στο εσωτερικό της Αμερικανικής κυβέρνησης. Η GS αποτελεί το σηματικότερο χρηματοδότη της προεκλογικής εκστρατείας των Δημοκρατών. Οι Δημοκράτες άλλωστε ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να τοποθετούν στελέχη της εταιρείας σε θέσεις κλειδιά για την Αμερικάνικη οικονομία. Τα εξηγούσε παλιότερα ο οικονομικός αναλυτής David Rothkopf μιλώντας στο Al Jazzera.

«Πάρτε για παράδειγμα τους 4 τελευταίους διευθύνοντες σύμβουλους της GS. O Harry Poulson έγινε υπουργός οικονομικών, ο Steve Freedman έγινε βασικός σύμβουλος του G. Bush για την οικονομία. Ο Bob Rubin έγινε και αυτός υπουργός οικονομικών και παλιότερα ήταν βασικός σύμβουλος του Clinton. Ακόμα όμως και υπεύθυνος πολιτικού γραφείου επί Bush προερχόταν από την GS. Θα μου πείτε σημαίνει αυτό ότι η GS εκπροσωπεί κάτι κακό; Όχι. Μήπως όμως σημαίνει ότι έχει τρομακτική επιρροή στη πολιτική που χαράσσεται; Ναι.

Το ερώτημα βέβαια που θα προκύψει σε κάθε κακοπροαίρετο ακροατή είναι ¨Και τι μας νοιάζουν όλα αυτά;» Η απάντηση είναι ότι η υπόθεση της GS φέρνει στο φως και ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά  με το ρόλο της τράπεζας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Θα πρέπε όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Είναι 8 Φεβρουαρίου και σε ένα εστιατόριο του Μανχάτταν το δείπνο θα μπορούσε να περιλαμβάνει και… φτερό καρχαρία. Συγκεκριμένα των καρχαριών της Wall Street, που όπως υποστηρίζει ο ιστορικός και συγγραφέας Webster Tarpley προετοίμαζαν εκείνο το βράδυ την επίθεση  εναντίον της Ελλάδας.

Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα Wall Street Journal στις 8 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε  ένα μυστικό δείπνο στο Μανχαταν με τους προέδρους διαφόρων Hedge-Funds μεταξύ των οποίων η εταιρεία Soros Fund Management. Οι κύριοι αυτοί σχεδίασαν μία κερδοσκοπική επίθεση εναντίον των ελληνικών ομολόγων και μέσο αυτών εναντίον του Ευρώ. O Soros είχε προετοιμάσει το έδαφος, αναφέροντας ότι υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης του Ευρώ.  Στόχος του ήταν να πραγματοποιηθεί μία επίθεση του Ευρώ, ώστε να μειωθεί η πίεση που ασκείται στο δολάριο. Η Ελλάδα ήταν φυσικά ο πρώτος αδύναμος κρίκος και ύστερα θα ακολουθούσαν ντόμινο η Ισπανία, η Πορτογαλία, Η Ιταλία και η Ιρλανδία.

O George Soros ο οποίος ελέγχει το George Soros Funds Management είναι ο άνθρωπος που είχε πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες κερδοσκοπικές επιθέσεις στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας και της Ρωσίας, πριν ασχοληθεί με την ανατροπή των φιλορωσικών καθεστώτων στη Κεντρική Ασία. Λίγο μετά το μυστικό δείπνο ο Soros επισκέφτηκε και τη χώρα μας όπου σύμφωνα με την εφημερίδα «Ποντίκι» είχε συνομιλίες με κορυφαίους κυβερνητικούς παράγοντες. Μέχρι αυτό το σημείο οι πληροφορίες της Wall Street Journal και του αναλυτή Webster Tarpley θύμιζαν ελαφρώς θεωρίες συνομωσίας, όσπου το δίκτυο Βloomberg εξασφάλισε τα πρακτικά του δείπνου.

«Έχουμε τα επίσημα πρακτικά από το λεγόμενο μυστικό δείπνο των ιδεών, όπως είχε αποκαλύψει η WSJ. Ορισμένα από τα μεγαλύτερα Hedgefunds όπως αυτό του Soros, της Sachs και της Brigade συνομωτούσαν για μία κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του ευρώ. Σύμφωνα με τα πρακτικά του  δείπνου που πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβ. Βλέπουμε ότι ένα από τα θέματα  που συζητήθηκαν είναι η επίθεση εναντίον του ευρώ. Σε δείπνο που πραγματοποιήθηκε   μία εβδομάδα αργότερα, υπήρχε πρόταση για μία κερδοσκοπική επίθεση στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Όπως αναφέρεται η Εθνική Τράπεζα αποτελεί μακροπρόθεσμα ένα μέσο για να διαχειριστούμε την ανησυχία για το χρέος της χώρας. Είναι λοιπόν ένα πολύ βολικό όχημα για να διαχειριστούμε τα προφανή προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η χώρα»

Η ιστορία λοιπόν αρχίζει να δένει άριστα με την διήγηση του WT. Είναι μάλιστα η στιγμή που κάνει την εμφάνισή της η GS. « Στη συνέχεια μπαίνουν μία σειρά από ζόμπυ τράπεζες όπως η Goldman Sachs η Mary Linds και η Barclays. Πρόκειται δηλαδή για όλες αυτές τις τράπεζες που διέσωσε η Αμερικανική κυβέρνηση. Όλες αυτές οι τράπεζες θα βγάλουν φυσικά κέρδος. Υπάρχει όμως μια πολιτική σκοπιμότητα. Θέλουν να κρύψουν την αδυναμία του δολαρίου.Αυτό που χρειάζεται λοιπόν η Ελλάδα για να γλιτώσει δεν είναι να επιβάλλει μέτρα λιτότητας. Η μόνη σωτηρία είναι να απαγορεύσει την αγορά παραγώγων και των “seethes’”, δηλαδή την ασφάλιση για την μη αποπληρωμή ενός χρέους».

Ο Tarpley εξηγεί κάτι πολύ απλό, ότι όταν δέχεσαι επίθεση από το εξωτερικό είναι φρονιμότερο να κλείσεις τη πόρτα του σπιτιού σου και όχι να παραδόσεις όσους ζούνε μέσα σ’αυτό για σφαγή. Άλλωστε το δεύτερο αυτό σενάριο είχε δοκιμαστεί χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία το 480 π.Χ από έναν κύριο που άκουγε στο όνομα «Εφιάλτης».

Για να επανέλθουμε στην ιστορία μας η GS δεν είναι όπως θα θυμάστε ένας τυχαίος παίχτης στο Ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα.  Όπως είχε αποκαλύψει η Γαλλική Le Monde από το 1985 η τράπεζα στρατολογεί ανθρώπους της εξουσίας για να στρατολογήσει τη δική της εξουσία. Το δημοσίευμα ανέφερε λόγου χάρη τον Ευρωπαίο πρώην επίτροπο Peter Sutherland, το λόρδο Griffith στην Αγγλία και τον Odmansing στη Γερμανία. Αντίστοιχα στην Ελλάδα ο Πέτρος Χριστοδούλου παλαιότερα στέλεχος της GS διορίστηκε από τη κυβέρνηση Παπανδρέου στο κρισιμότερο οικονομικό πόστο, στον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους.

Καθώς λοιπόν οι πληροφορίες για την εμπλοκή τραπεζών  όπως της GS στην Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση άρχισαν πληθαίνουν, όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να επανεξετάζουν τις σχέσεις τους με τους κολοσσούς της Wall Street. Όλες πλην Λακεδαιμονίων… γεγονός που εξόργισε τον ούτως ή αλλιώς ευέξαπτο αναλυτή Max Kaiser o οποίος μίλησε στο Al Jazzera.

«To ερώτημα προς την Ελληνική κυβέρνηση είναι γιατί δε συλλαμβάνει τους τραπεζίτες της GS; Πριν από λίγες μέρες στην Ολλανδία αλλά και στη Μεγάλη Βρετανία, εξέφρασαν το ενδεχόμενο να απαγορεύσουν τη GS. Στις ΗΠΑ η επιτροπή κεφαλαιαγοράς εξέφρασε κατηγορίες για απάτη εναντίον της GS. Ας μη ξεχνάμε είναι η τράπεζα που βοήθησε την Ελλάδα να εισέλθει στην ευρωζώνη με απάτη. Τα σημερινά χρέη της Ελλάδας προέκυψαν σαν αποτέλεσμα προσχεδιασμένης απάτης. Ο Ελληνικός λαός δεν έχει καμία υποχρέωση να πληρώσει το κόστος. Μπροστά μας έχουμε μία κλασική περίπτωση οικονομικής τρομοκρατίας. Το ΔΝΤ υπόσχεται οικονομική βοήθεια στους Έλληνες, ενώ την ίδια στιγμή οι τραπεζίτες και τα HedgeFunds πραγματοποιούν επιθέσεις στα Ελληνικά ομόλογα. Ο Ελληνικός λαός πρέπει να ζητήσει δημοψήφισμα, όπως έγινε στην Ισλανδία για να αποφασίσει  εάν επιθυμεί το ΔΝΤ στη χώρα του, διαφορετικά πρέπει να ζητήσουν εκλογές. Αν η κυβέρνηση κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με τους τραπεζίτες της WS τότε αυτό που έχουν είναι Τυρρανία!»

Για τον Kaiser η σχέση με τους κολοσσούς της WS είναι βαθιά ερωτική, στα όρια του βιασμού-και όπως συμβαίνει σε κάθε βιασμό , υπάρχουν δύο επιλογές, η αντιστέκεσαι ή το απολαμβάνεις.

«Πιστεύω ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο στόχαστρο των τραπεζών της WS εδώ και 10 χρόνια. Θέλουν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την Ελληνική οικονομία και έτσι να πάρουν τον έλεγχο των ελληνικών επιχειρήσεων. Αργότερα θα προχωρήσει σε άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία. Οι Έλληνες πρέπει να αντισταθούν σ’αυτή τη κατάσταση. Πρόκειται για μιά σιωπηρή εξαγορά όλων των πλουτοπαραγωγικών στοιχείων της Ελλάδος μέσω μιας κατασκευασμένης κρίσης στην αγορά ομολόγων. Η κρίση είναι κατασκευασμένη, δεν οφείλεται σε ενδογενέίς παράγονετες της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται για συντονισμένη δολοφονία της ελληνικής αγοράς ομολόγων από οικονομικούς τρομοκράτες. Διαφορετικά ξάπλωσε και απόλαυσέ το».

Το κρεβάτι μας έχει πάρει φωτιά και οι γείτονες  διαμαρτύρονται για το θόρυβο…

Οι 3 οίκοι αξιολόγησης

Και ενώ το κουβάρι της για το ρόλο της GS άρχισε να ξετυλίγεται, ένας άλλος κύριος ήρθε να μας προειδοποιήσει αυτή την εβδομάδα ότι τόσο καιρό λύνουμε λάθος κουβάρι.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman εξηγούσε στις σελίδες των New York Times ότι στο επίπεδο των ερευνών δεν έπρεπε να βρίσκεται η GS αλλά οι τρεις οικοί αξιολόγησης:  Moody’s, Standard and Poor’s, Fitch Rating.

Αφού εντοπίσαμε αυτούς που αποκαλεί ο Max Kaiser  «οικονομικούς τρομοκράτες», τώρα αναζητούμε τους συνεργούς τους και κυρίως τη «γιάφκα» με τον «εξοπλισμό». Πριν από μερικές μέρες, ο νομπελίστας Crookman εξηγούσε ότι  όσες διώξεις και να ασκηθούν εναντίον της GS, θα έχουμε χάσει την ουσία του προβλήματος. Και η ουσία λέει ότι καμία τράπεζα της ως και κανένα “Hedge Funds” δεν θα μπορούσε να κερδοσκοπήσει εναντίον της Ελλάδας και του ευρώ, αν δεν είχε τη στήριξη 3 εταιρειών. Αυτή τη φορά όμως είστε αναγκασμένοι να ακούσετε την ιστορία απο την αρχή…

Η ιστορία των 3 οίκων αξιολόγησης είναι παράλληλη με την ιστορία του Αμερικανικού κράτους. Όλα ξεκινούν κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού εμφυλίου, όταν ένας νεαρός δικηγόρος που άκουγε στο όνομα Henry Poor σκέφτηκε να εκδώσει ένα βιβλιαράκι στο οποίο θα αξιολογούσε όλες τις εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στο χώρο των σιδηροδρόμων. Ο νεαρός Poor λοιπόν γνώρισε από πρώτο χέρι τη σπέκουλα του Αμερικανικού συστήματος. Κανένας δε σχολίαζε μάλιστα ότι η μία από τις εταιρείες που αξιολογούσε ήταν του αδερφού του, του John Poor. H οικογένεια Poor θα οδηγηθεί στα όρια της χρεωκοπίας με το κραχ  του 1929, όταν τα σκουπίδια που αξιολογούσε σα διαμάντια σκανε σαν σαπουνόφουσκες . Ευτυχώς για τους Poor, είχαν αρχίσει να συνεργάζονται με την εταιρεία “Standard Statistics Bureau” και ύστερα από δεκαετίες γεννήθηκε ο κολοσσός που ονομάζεται “Standard and Poor’s “ .

Παρεμφερή διαδρομή θα ακολουθήσει και ο οίκος του John Moody που γεννιέται και αυτός στις στάχτες του εμφυλίου πολέμου και της «φούσκας» των σιδηροδρόμων. Όσο για τον κύριο Fitch, αυτός ήταν απλά ένας ανθοπώλης στη διαστάυρωση του Broadway με την 22η οδό στη Νέα Υόρκη. Και μάλλον θα είχε παραμείνει ανθοπώλης, αν δεν κληρονομούσε τον εκδοτικό οίκο του πατέρα του στην οδό Pearl λίγα βήματα από τη Wall Street. Εκεί ξεκίνησε να τυπώνει βιβλία για τους αλογομούρηδες…ε συγνώμη για τους επενδυτές της Wall Street και σύντομα δημιούργησε το μεγαθήριο που πριν λίγες μέρες πέταξε την Ελλάδα στα σκουπίδια. Σύντομα η Αμερική ως υπερδύναμη, θα μετατρέψει τις 3 αυτές επιχειρήσεις σε κλειδοκράτορες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, καθώς η επιβίωση των μεγαλύτερων επιχειρήσεων του πλανήτη αλλά και ολόκληρων των χωρών εξαρτάται από την έγκριση τριών Αμερικανικών εταιρειών. Στις αρχές του 21ου αιώνα η Ουάσιγκτον θα συνειδητοποιήσει ότι έχει δημιουργήσει  ένα «τρικέφαλο τέρας».

13 Σεπτεμβρίου 2008: O τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας της Νέας Υόρκης και σημερινός υπουργός Οικονομικών Timothy Gainer ανακοίνωσε στους συνεργάτες του ότι ο χρηματοπιστωτικός κολοσσός Lehman Brothers ίσως να αποτελέσει παρελθόν σε διάστημα λίγων ωρών. Μα πώς; Αφού μόλις χθες οι 3  μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης βαθμολογούσαν την “Lehman Bros” με Α, Α2 και Α +…

Όπως θα εξηγήσει ο Frank Reiter, πρώην στέλεχος του οίκου Standard and Poor’s, χωρίς αυτές τις αλχημείες, δε θα είχα δημιουργηθεί οι φούσκες ούτε στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας, ούτε στην αγορά ακινήτων. « Εαν είχαν πει ότι δε θα το έκαναν οι υπόλοιποι παίκτες θα είχαν σταματήσει. Όλοι τους όμως περνούσαν πολύ καλά, τους ενδιέφερε το κέρδος και όχι η ανάλυση στοιχείων. Στη καρδιά του προβλήματος βρισκόταν  το γεγονός ότι οι οίκοι αξιολόγησης πληρώνονταν για τις  υπηρεσίες που αξιολογούσαν. Όπως θα εξηγήσουν αργότερα και οι “New York Times”, «είναι σαν να έχεις ένα εστιατόριο που πληρώνει τους γευσιγνώστες που το επισκέπτονται, και μάλιστα πληρώνει  μόνο αν γράψουν καλές κριτικές». Το γερμανικό περιοδικό Spiegel προχώρησε το αλληγορικό παράδειγμα ένα βήμα περισσότερο: Φανταστείτε ότι ένακαθηγητή, ο οποίος πληρώνεται από τους μαθητές, όχι σε χρήματα αλλά σε μαριχουάνα. Ύστερα φανταστείτε να διορθώνει τα γραπτά των μαθητών υπό την επίρροια των ναρκωτικών που αυτοί του προσέφεραν».

Οι εκτιμήσεις των 3 Οίκων έφτασαν σε τόσο κωμικοτραγικά επίπεδα, ώστε γελούσαν ακόμη και οι υπάλληλοι που έκαναν τις αξιολογήσεις. Το Αμερικανικό δίκτυο ΒPS παρουσίασε πριν λίγους μήνες τις στιχομυθίες δύο υπαλλήλων στο διαδίκτυο που έπρεπε να αξιολογήσουν ένα ακόμη σκουπίδι του Αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

–          Αυτή η συμφωνία είναι γελοία, το ξέρω. Το μοντέλο μας δεν παρουσιάζει ούτε κατα το ήμισι τον κίνδυνο. Δεν θα πρεπε να την αξιολογούμε.

–          Αφού ξέρεις ότι αξιολογούμε όλες τις συμφωνίες. Θα τις αξιολογούσαμε ακόμα και αν τις είχε ετοιμάσει μία αγελάδα

–          Ας ελπίσουμε όταν καταρρεύσει αυτός ο πύργος από τραπουλόχαρτα, να είμαστε όλοι πλούσιοι και στη σύνταξη.

Το πρόβλημα των 3 οίκων αξιολόγησης θα αφορούσε μόνο τις ΗΠΑ, αν οι ίδιες οι επιχειρήσεις με εντολές της Ουάσιγκτον δεν αναλαμβάναν να κρίνουν ολόκληρες χώρες και κυρίως αν δεν είχαν τη κακή συνήθεια να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά των χωρών. Το 2008 στελέχη της Standard and Poor’s παρενέβησαν στην εσωτερική πολιτική της Ιρλανδίας, δηλώνοντας ότι έχει έρθει ο καιρός για αλλαγή προσώπων στην Ιρλανδική κυβέρνηση. Μια Αμερικάνικη επιχείρηση δηλαδή είχε άποψη για τη κυβέρνηση που επέλεξαν οι Ιρλανδοί ψηφοφόροι και είναι φυσικό να έχει άποψη, αφού μπορεί να την ανατρέψει ανα πάσα στιγμή εκτοξεύοντας στα ύψη το κόστος δανεισμού. Και ενώ συνέβαιναν αυτά παλιότερα για την Ιρλανδία οι 3 οίκοι απέκτησαν άποψη,όπως φαίνεται και για την Ελλάδα. Ήταν μάλιστα τόσο προκλητικοί ώστε εξόργισαν και τους συνήθως ψύχραιμους παρουσιαστές του οικονομικού δικτύου Bloomberg.

«Γνωρίζουμε ότι οι οίκοι Standards and Poor’s και Moody’s δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Ποιός έχει τελικά τον έλεγχο των εξελίξεων; Θα είναι οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης που θα αποφασίσουν τι θα συμβεί στην Ελλάδα και κατά συνέπεια στην Ε.Ε και το Ευρώ;»

Η Ευρώπη λοιπόν φάνηκε να συνειδητοποιεί τη δύναμη των 3 οίκων αξιολόγησης μόλις αυτή την εβδομάδα.  Αξιωματούχοι της Κομισιόν μάλιστα με ύφος 40 καρδιναλίων κατακεραύνωναν καθημερινά τους 3 οίκους.

Αυτό όμως είναι αγένεια… Γιατί  κύριοι, χωρίς τις αξιολογήσεις των συγκεκριμένων οίκων, η Ευρώπη δε θα είχε στήσει ποτέ τη νεοφιλελεύθερη φούσκα της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας. Η Ελλάδα δε θα είχε καταφέρει να δαπανήσει τόσα δισεκατομμύρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Κυρίως όμως, οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δε θα είχαν πετύχει τη μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων που γνώρισε η Ευρώπη από το τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου. Οι 3 οίκοι αξιολόγησης κύριοι, ήταν οι σημαντικότεροι σύμμαχοί σας τα τελευταία χρόνια και τους φίλους δεν είναι σωστό να τους πετάμε σε μία δύσκολη στιγμή.

Ένα τραγούδι μία ιστορία, όπου σήμερα αναρωτιώμαστε, αν υπάρχει πιθανότητα να προβλέψεις τις βίαιες συγκρούσεις που ακολουθούν την υπαγωγή μιας χώρας στο Δ.Ν.Τ και αν κάποιος φέρει τελικά τη πολιτική ευθύνη για τα θύματα αυτής της βίας. Ιστορίες που είχε ξεκινήσει να μας διηγείται κάποτε ο Bruce Cockburn  στο τραγούδι του «Call it Democracy”. Πιθανότατα το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε αποκλειστικά για το Δ.Ν.Τ. Ο Bruce Cockburn τραγουδάει για διεθνείς τοκογλύφους που δρουν με τη δύναμη των όπλων, για ανθρώπους που προκαλούνε αιματοχυσίες, γι’αυτούς που μετατρέπουν την οργή σε ανάγκη. Τραγουδάει επίσης για ηγέτες που μετατρέπουν τη χώρα τους σε μεγάλο οίκο ανοχής, κυρίως όμως τραγουδάει για το αίμα που χύνεται ύστερα από κάθε παρέμβαση του Δ.Ν.Τ.

Λίγες ωρες μετά τη κολοσσιαία συγκέντρωση της Τρίτης στην Αθήνα και ενώ οι ηγέτες από την Ευρώπη κοίταζαν πανικόβλητοι την Ελλάδα, ζήτησε το λόγο μία κυρία από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ήταν η Christina Fernandez de Kirchner, η πρόεδρος της Αργεντινής, η οποία προειδοποιούσε την Ελληνική κυβέρνηση ότι τα μέτρα που επιβάλλει μπορεί να πυροδοτήσουν κοινωνική αναταραχή. Όπως αυτή που αντιμετώπισε η χώρα της τη περασμένη δεκαετία. Γιατί όταν στην Αργεντινή μιλούν για αναταραχή αναφέρονται σε εκείνη τη κατάσταση όπου ο πρόεδρος της χώρας διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο για να μην τον λιτζάρει το πλήθος. Από τις ταραχές που είχαν ξεσπάσει στην Αργεντινή το 2001 όταν απέτυχε ολοκληρωτικά το Δ.Ν.Τ, είχαν χάσει τη ζωή τους 26 άνθρωποι. 5 από τους πρώτους θανάτους αποδόθηκαν στη δράση προβοκατόρων. Αργότερα οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο κοινοβούλιο προκαλώντας μικρές καταστροφές.

Στο μήνυμά της προς την Ελλάδα η πρόεδρος της Αργεντινής σημείωνε αυτή την εβδομάδα ότι οι συνταγές που επιβάλλονται στην Ελλάδα είναι απαράλλακτες με αυτές που εφαρμόστηκαν στην Αργεντινή το 2001 Τα άγρια μέτρα λιτότητας θα συναντήσουν αντίσταση και ίσως όλα να τελειώσουν πολύ άσχημα. Τη Κυρία Κιρχνερ όμως θα μπορούσε κάποιος να την χαρακτηρίσει και προκατειλείμενη απέναντι στο Δ.Ν.Τ,  άλλωστε ήταν αυτή και κυρίως ο σύζυγος της που κύρηξαν στάση πληρωμών ταπεινώνοντας το διεθνή οργανισμό  και αναγκάζοντας τον να δεχτεί τους όρους που του έθεσαν. Υπαρχει όμως και ένας  άλλος κύριος που συνδέει την παρουσία του Δ.Ν.Τ με πολύνεκρες απεργίες και συγκρούσεις, ο Joseph Stiglitz. Ήταν αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, κέρδισε ένα νόμπελ οικονομικών και αργότερα εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιωργάκη Παπανδρέου…

Αναζητώντας ορισμένα παλιότερα άρθρα του κυρίου Stiglitz πετύχαμε και τη παράγραφο που θα σας διαβάσουμε αμέσως.

«Όταν μία χώρα είναι ανυπεράσπιστη, το Δ.Ν.Τ αρπάζει την ευκαιρία για να την ξεζουμίσει ως τη τελεταία ρανίδα του αίματός της. Αυξάνουν τη πίεση μέχρι τη στιγμή που το καζάνι εκρήγνυται. Μ’αυτό το τρόπο καταδικάζουν ανθρώπους σε θάνατο. Δεν τους ενδιαφέρει αν οι άνθρωποι ζούν. Πρόκειται για πολιτικούς που υποσκάπτουν τη δημοκρατία».

Ό,τι συνέβαινε δηλαδή στο Μεσαίωνα…

Ο Stiglitz αναφερόταν σε παραδείγματα χωρών όπως η Τανζανία, η Ινδονησία, η Βολιβία και ο Ισημερινός. Παραδείγματα δηλαδή που παρουσίαζε παλιότερα το BBC.

«Στην Τανζανία το πρόγραμμα εξάλειψης της φτώχειας ανάγκασε τη κυβέρνηση να αυξήσει τις τιμές των φαρμάκων, ενώ η χώρα αντιμετώπιζε έξαρση των κρουσμάτων AIDS. Αυτή η στρατηγική πυροδότησε μία σειρά εξεγέρσεων».

«Στη Βολιβία η εξάλειψη της φτώχειας απαιτούσε να αυξηθεί η τιμή του πόσιμου νερού. Η συγκεκριμένη πολιτική οδήγησε σε εξέγερση».

«Στον Ισημερινό η συνταγή για τον περιορισμό της φτώχειας προέβλεπε αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου κατά 60%. Ολόκληρη η χώρα εξεράγη».

Ο ίδιος ο Stiglitz εξηγούσε παλιότερα ότι το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα γνώριζαν για το ενδεχόμενο αιματηρών εξεγέρσεων αλλά πάντοτε προτιμούσαν να σιωπούν…

«Τους είχαν προειδοποιήσει ότι αν επέβαλαν πολιτική λιτότητας, η οικονομία θα γινόταν πιο αδύναμη και θα αυξανόταν η πιθανότητα κοινωνικών και πολιτικών ταραχών. Τους είχαν προειδοποιήσει και δυστηχως αυτές οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν».

Ο Stiglitz ονομάζει το φαινόμενο των ταραχών που ακολουθούν με την παρέμβαση του Δ.Ν.Τ «IMFriot. Πιο απλά, ένας από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους των τελευταίων δεκαετιών εντοπίζει μία νομοτελειακή σχέση ανάμεσα στη δράση του IMF  και στη πρόκληση των ταραχών που συχνά οδηγούν σε ανθρώπινες απώλειες.

Και το ερώτημα που θα τίθεται είναι: «Υπάρχει κάποιος ηγέτης που γνωρίζοντας αυτή τη νομοτελειακή σχέση θα επέβαλε μέτρα με κίνδυνο να σκοτωθούν πολίτες της χώρας του», ή με διαφορετική διατύπωση, «υπάρχουν ηγέτες που θα θυσίαζαν πολίτες τους για να εξυπηρετήσουν ξένους δανειστές στο εσωτερικό της χώρας»;

Ουυυυ…ηγέτες να δούνε τα μάτια σας!

Όπως έχουν καταγγείλει ακαδημαϊκοί και οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το ΔΝΤ στην ιστορία του συνεργάζεται συνήθως με καθεστώτα που είχαν περιορισμένη ή και καθόλου δημοκρατική νομιμοποίηση. Καθεστώτα δηλαδή που μπορούσαν να επιβάλουν μέτρα που κανένα δημοκρατικό καθεστώς δε θα τολμούσε να διανοηθεί. Ανάμεσα στις χώρες που συνεργάστηκαν με τον διεθνή οργανισμό, ενώ είχαν δικτατορικά καθεστώτα συναντάμε: την Αργεντινή, την Βολιβία, τη Βραζιλία, τη Χιλή, το Ελ Σαλβαδόρ, την Αιθιοπία, την Αϊτή, τη Λιβερία, την Ινδονησία, τη Κένυα, το Μαλάουι, το Πακιστάν, το Σουδάν, τη Παραγουάη, τη Ταϊλάνδη, τη Νιγηρία και το πρώην Ζαϊρ.

Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των καθεστώτων; Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας περιπολούν συνεχώς τα μεγάλα αστικά κέντρα, προλαμβάνοντας τυχών εξεγέρσεις με συλληφθέντες ή προληπτικές προσαγωγές. Αν και το τελευταίο θεωρείται μάλλον σπάνιο ιδιαίτερα μετά το 1215 μ.Χ όταν θεσπιστηκε η αρχή του “habeas Corpus” στην Ευρώπη…

Αν όμως τα καθεστώτα αυτά αδιαφορούσαν για την ασφάλεια των πολιτών τους, το Δ.Ν.Τ γιατί τους επέτρεπε να οδηγήσουν τη χώρα σε εξεγερτικές καταστάσεις; Η οικονομολόγος Ann Pettifor από το New Economics Foundation του Λονδίνου έδινε πριν λίγες εβδομάδες μία απάντηση μαζί με τον Paul Krugman στο Al Jazeera. Αναφέρονταν βέβαια σε πιο αθώα παραδείγματα όπωε αυτό της Ουγγαρίας και της Λετονίας.

«Το Δ.Ν.Τ δεν ενδιαφέρεται για τις χώρες στις οποίες δανείζει, αλλά για το χρηματοπιστωτικό τομέα της Ευρώπης. Ενδιαφέρεται λ.χ για τις τράπεζες της Σουηδίας που δάνειζαν χρήματα στους κατοίκους της Λετονίας χωρίς να σκέφτονται, ή για τις τράπεζες της Αυστρίας που δάνειζαν στους Ούγγρους, παρά για τους ίδιους τους κατοίκους της Λετονίας».

Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν που πραγματικά διασώζονταιαπό τη παρέμβαση του Δ.Ν.Τ σε χώρες όπως η Ελλάδα; H New York Times ανέφεραν αυτή την εβδομάδα ότι τουλάχιστον το 80% των χρημάτων που εξοικονομούνται από το πρόγραμμα λιτότητας καταλήγει σε τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα η Wall Street Journal κατονόμασε ορισμένες από τις τράπεζες που θα αντιμετώπιζαν τα μεγαλύτερα προβλήματα σε περίπτωση παύσης πληρωμών από τη πλευρά της Ελλάδας. Ονόματα όπως αυτό της  Γερμανικής Commertzbank και της Γαλλικής BNP Paribas.

Και είναι αυτοί οι μόνοι κερδισμένοι;

Οι Radiohead  έχουν ελαφρώς διαφορετική γνώμη όταν τραγουδούν το “Electioneering”

http://www.youtube.com/watch?v=MKzhnuAnqE4

I will stop
I will stop at nothing
Say the right things
When electioneering
I trust I can rely on your vote

When I go forwards you go backwards and somewhere we will meet

Riot shields
Voodoo economics
It’s just business
Cattle prods and the IMF
I trust I can rely on your vote

When I go forwards you go backwards and somewhere we will meet

απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια

efes_dark

*To ηχητικό της εκπομπής εδώ http://www.skai.gr/player/Radio/?MMID=113021


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s