Πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε κατάληψη των γραφείων του συνδικάτου της Türk-İş στην Ιστανμπούλ από περίπου 200  εργαζόμενους της ΤΕΚΕΛ.  Οι εργαζόμενοι ζητούσαν τη παραίτηση του επικεφαλής του συνδικάτου, Mustafa Kumlu, ενώ 40 από αυτούς ανακοίνωσαν ότι θα πραγματοποιήσουν διήμερη απεργία πείνας. Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις θα κάνουμε μία μικρή αναδρομή του αγώνα των εργατών της ΤΕΚΕΛ, ενός σημαντικού εργατικού κινήματος στην Τουρκία, που συμπληρώνει κοντά ένα χρόνο δράσης.


Συμπληρώνεται λοιπόν περίπου 1 χρόνος από την απαρχή του αγώνα των εργαζομένων της ΤΕΚΕΛ για την διασφάλιση των εργατικών τους δικαιωμάτων. Η ΤΕΚΕΛ είναι -η μάλλον καλύτερα- ήταν εταιρεία “Τουρκικού Μονοπωλίου Καπνού και Αλκοόλ”, μία από μεγαλύτερες που ανήκαν στο κράτος . Και λέμε ήταν, διότι τον Νοέμβριο του 2003 μπήκε σε τροχιά σταδιακής ιδιωτικοποίησης, περνώντας στα χέρια της Αγγλο-βρετανικής εταιρείας American Tobacco. Δεν είναι η πρώτη φορά εξάλλου που κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Ερντογάν διαφαίνεται αυτός ο ακραιφνής νεοφιλελευθερισμός, που συντρίβει όπως παντού τα εργατικά δικαιώματα του προλεταριάτου. Κάτα τη δεκαετία του 2000 η Τέλεκομ, η Τράπεζα Σουμέρ, τα ταχυδρομεία (ΠΤΤ) καθώς επίσης και τα διυλιστήρια της Τουπράς έγιναν “πάσα” από το ντόπιο κεφάλαιο που βρίσκονταν υπό την επιστασία του Τουρκικού κράτους στο αντίστοιχο ξένο. Οι συνέπειες και αυτής της ιδιωτικοποίησης ολέθριες για τους εργαζομένους με διαφαινόμενες απολύσεις και περικοπές μισθών. Οι διαμαρτυρίες των εργαζομένων της ΤΕΚΕΛ ξεκίνησαν επί της ουσίας από τις αρχές του 2004 όταν και το πρώτο στάδιο της ιδιωτικοποίησης είχε  ξεκινήσει.

Ο Ερντογάν επιδίωκε την υπαγωγή των εργαζομένων της ΤΕΚΕΛ στο άρθρο  4-C του νόμου 657, που αφορά τους δημόσιους υπάλληλους που δούλευαν σε κρατική εταιρεία η οποία κατόπιν ιδιωτικοποιήθηκε. Πλαίσιο που επί της ουσίας καταργεί τη κατάσταση μονιμότητας, μετατρέποντάς τους εργαζομένους σε συμβασιούχους. Προσφέρθηκε αποζημίωση 45 χιλιάδων τουρκικών λιρών την οποία οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν. Η λήξη της σύμβασης που οριοθετούνταν αρχικά στους δέκα μήνες, πλέον πέφτει μέχρι και τους τέσσερις.

Οι εργαζόμενοι της ΤΕΚΕΛ λοιπόν επιζητούσαν τη μη εφαρμογή του 4-C, απόφαση που θα τους καταδίκαζε με μαθηματική ακρίβεια στη φτώχεια και στην ανεργία. Η ειδοποιός διαφορά ωστόσο με τις υπόλοιπες ιδιωτικοποιήσεις που προαναφέραμε πιο πάνω, αφορά την πρωτόγνωρη αντίδραση που ακολούθησε.

Στις 15 Δεκεμβρίου (2009) οι εργαζόμενοι της ΤΕΚΕΛ καταλαμβάνουν το κέντρο της Άγκυρας στήνοντας καταυλισμούς. Αρχικός τους σκοπός να μείνουν για 3 μέρες. Ο αγώνας των εργαζομένων αρχίζει με ιδιαίτερο δυναμισμό. Περίπου 12 χιλιάδες εργαζόμενοι προχώρησαν σε κατάληψη του κέντρου της Άγκυρας , για 3 μέρες! Λόγω του τεράστιου πλήθους, προέκυψε ζήτημα διαμόνης καθότι όλοι οι εργάτες δε χωρούσαν να κοιμηθούν στους καταυλισμούς. Εκεί θα έρθει το κράτος για να λύσει το πρόβλημα…. Το κράτος παραχωρεί ένα χώρο αθλητικών δραστηριοτήτων και ένα κομμάτι των εργατών δέχεται να κοιμηθεί εκει.Η απάτη δεν άργησε να φανει. Την τρίτη μέρα  στέλνει τις ορδές των μπάτσων του,οι οποίοι κλειδώνουν τους εργάτες μέσα στο κτίριο!!! Έπειτα από αγώνα συγγενών των απεργών και αλληλέγγυων οι άνθρωποι θα απεγκλωβιστούν από το κτίριο, και όλοι μαζί θα ενωθούν με τους υπόλοιπους καταληψίες στο κέντρο της Άγκυρας.Το πάθος και ο αυθορμητισμός των εργαζομένων ήταν τόσο θορυβώδης που ανάγκασε σταδιακά όλα τα συνδικάτα να πάρουν θέση. Η κατάληψη του κέντρου της Άγκυρας (Sakarya) αρχίζει και οι εργάτες προειδοποιούν ότι θα βρίσκονται εκεί επ’αόριστο μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους! Στον αγώνα των «Τεκελτζίδων» έσπευσαν να συμπαρασταθούν και εργαζόμενοι από άλλους κλάδους όπως οι πυροσβέστες ,οι εργαζόμενοι των σιδηροδρόμων και οι μεταλλωρύχοι.

Το πρώτο σαββατοκύριακο μονάχα, περίπου 500 λεωφορεία ξεκίνησαν από την Ιστανμπούλ με προορισμό την Άγκυρα. Κοινωνικός αναβρασμός σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Τουρκίας με αμέτρητα λεωφορεία να καταφθάνουν στη πρωτεύουσα. Υπολογίζεται μάλιστα ότι ένας αριθμός πάνω από 100 χιλιάδων ανθρώπων βρέθηκε εκείνο το διήμερο στους καταυλισμούς . Αν και το συσσίτιο των εργαζομένων το ανέλαβε το συνδικάτο της TEK-gida İş, σταδιακά άρχιζαν να συνεισφέρουν καθημερινά στον αγώνα των εργαζομένων και άλλες κοινωνικές ομάδες (όπως μαθητές και εργαζόμενοι ταξί). Μηνύμα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων έστειλε και μιά συλλογικότητα ομοφυλόφιλων,λεσβιών,αμφί και τρανς.

“Όταν η εξουσία στοχεύει τη ζωή,

η ζωή αντιστέκεται στην εξουσία”



Όπως και στην Ελλάδα έτσι και στη Τουρκία η αναπαραγωγή της άποψης- διάκρισης ανάμεσα στους δημόσιους υπαλλήλους και αυτούς του ιδιωτικού τομέα συντηρούνταν από τα αστικά ΜΜΕ. Μία διάκριση που αναπαράγεται από τις ελίτ και στοχεύει πάντα στο διαμελισμό του εργατικού κινήματος σε “βολεμένους” και “αδικημένους” προωθώντας τη μεταξύ τους ρήξη.

Μία βόλτα από τoυς καταυλισμούς εξάλλου συνέθετε μία πρωτόγνωρη εμπειρία που θα κατέρριπτε ούτως η αλλιώς τον παραπάνω ισχυρισμό. Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι-από τον «βολεμένο» δημόσιο τομέα- έδιναν έναν αγώνα αξιοπρέπειας ενάντια στη πραγματικότητα εκείνη, που τους θέτει στο περιθώριο. Τούρκοι και Κούρδοι εργάτες που στήριζαν τα κόμματα εξουσίας, άνθρωποι συντηρητικοί, αγωνιστές και επαναστάτες ενώνονται για την επιβίωση και ριζοσπαστικοποιούνται μέσα από τον περήφανο αγώνα τους. Η αλληλεγγύη γίνεται το όπλο των εργατών ενάντια στα αφεντικά τους, ένας αγώνας που έχει όλα τα χαρακτηριστικά εκείνα που μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης.

Οι καταυλισμοί ήταν «χωρισμένοι» σε γεωγραφικές περιοχές. Σε διαφορετικό τσαντίρι οι εργαζόμενοι που κατάγονται από το Ντιάρμπακιρ, σε διαφορετικό οι εργαζόμενοι από την Τραπεζούντα, σε άλλο αυτοί της Σμύρνης (κ.ο.κ). Όλους ωστόσο τους ένωνε ο δρόμος και ο κοινός σκοπός , αυτός της αξιοπρεπούς επιβίωσης, ο αγώνας για το «αυτονόητο».

Τον πρώτο μήνα η παρουσία των δυνάμεων καταστολής (αν και ήταν πολυάριθμοι) ήταν σχετικά διακριτική, καθότι βρίσκονταν αρκετά μακριά από το σημείο των καταυλισμών. Από τις πρώτες πρωινές ώρες μέχρι αργά τη νύχτα γίνονταν πορείες. Το βράδυ  εργάτες και αλληλέγγυοι διασκέδαζαν με παραδοσιακή μουσική και χορό στους χώρους των καταυλισμών.

http://vimeo.com/8785179

http://vimeo.com/8384653


«Ο εργάτης της ΤΕΚΕΛ είναι σύμβολο αντίστασης»

«Εργάτη της ΤΕΚΕΛ δεν είσαι μόνος»

«Ζήτω η ταξική αλληλεγγύη»

«Γενική απεργία»

«Δεν υπάρχει επιστροφή, μονάχα θάνατος»

είναι μερικά από τα συνθήματα που ακούγονται στο βίντεο.

Στις 19 Ιανουαρίου (36η μέρα) ξεκινούν οι πρώτες απεργίες πείνας…

επιμέλεια και δημοσιεύση

efes_dark

(συνέχεια στο δεύτερο μέρος που θα ακολουθήσει)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s