Κείμενο των τριών φυλακισμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα

αναδημοσίευση από athens indymedia

«Αν θέλει κάποιος σήμερα ν’ ανοίξει μια επικερδή επιχείρηση, ας κατασκευάζει λαιμητόμους».

Με την παραπάνω φράση αμερικανός δημοσιογράφος περιγράφει το μέγεθος της κοινωνικής οργής στις ΗΠΑ. Είναι η πρώτη φορά ιστορικά, που το σύνολο του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου βράζει από οργή και αγανάκτηση για τους κυβερνώντες, για τους υπαίτιους της κρίσης αυτής, οι οποίοι όχι μόνο δεν τιμωρούνται αλλά συνεχίζουν ν’ απολαμβάνουν τα προνόμιά τους και ν’ αυξάνουν τα κέρδη τους. Βράζει από οργή για τη φτώχεια που εξαπλώνεται, για την περιθωριοποίηση όλο και ευρύτερων στρωμάτων, για την αδικία, καθώς οι εξουσιαστές απαιτούν να θυσιαστούν οι λαοί για ν’ αντιμετωπιστεί η κρίση.

Αυτή η οργή εκδηλώνεται τους τελευταίους μήνες με όλο και μεγαλύτερη σφοδρότητα σε όλη την Ευρώπη. Στη μια ευρωπαϊκή πόλη μετά την άλλη, εκατομμύρια ανθρώπων κατεβαίνουν στους δρόμους με τη νεολαία στην πρώτη γραμμή, για να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους στη σκληρή νεοφιλελεύθερη επίθεση που οι κυβερνώντες εξαπολύουν εναντίον των κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων. Στη Γαλλία με αιχμή την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, στην Αγγλία με αιχμή το εκπαιδευτικό ζήτημα, στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, οι διαδηλώσεις μετατρέπονται σε εξεγέρσεις. Η μια εξέγερση τροφοδοτεί την εκδήλωση μιας άλλης και σταδιακά, σε όλη την Ευρώπη αναμένεται η μεγάλη κοινωνική ανάφλεξη. Η φράση «ή εμείς ή αυτοί» γίνεται όλο και περισσότερο κοινή συνείδηση και θα γίνει το σύνθημα που θα καθορίσει την έκβαση των επόμενων μεγαλύτερων εξεγέρσεων.

ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Είναι η πρώτη φορά ιστορικά, που σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες -και κυρίως σε αυτές που πλήττονται πιο άσχημα από την οικονομική κρίση- κάθε μέρα και περισσότερο αποκαλύπτεται το φασιστικό πρόσωπο του σύγχρονου καθεστώτος. Γιατί σήμερα οι φασίστες δεν είναι μόνο οι εθνικιστές, οι νοσταλγοί των ναζί, των στρατιωτικών πραξικοπημάτων και των δικτατοριών. Φασίστες είναι και αυτοί που μας κυβερνούν, αυτοί που κατέχουν τον κοινωνικό πλούτο. Φασίστες είναι αυτοί οι ίδιοι οι «δημοκράτες» που κατέχουν την εξουσία, είναι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Είναι αυτοί που συμμετέχουν στα εκτελεστικά όργανα της πολιτικής εξουσίας και τους οικονομικούς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ. Είναι αυτοί που κατέχουν την εξουσία του χρήματος και που τους συναντάμε στις κεντρικές τράπεζες, όπως η ΕΚΤ και η FED. Φασίστες είναι όσοι συμμετέχουν στα μεγάλα ΜΜΕ και που συνειδητά επιχειρούν τη διαμόρφωση συναίνεσης στη μεγαλύτερη ιστορικά κοινωνική ληστεία και στη μεγαλύτερη επιχείρηση τρομοκράτησης των λαών.

Στην Ελλάδα οι σοσιαλφασίστες του ΠΑΣΟΚ, τα κρατικά ελεγχόμενα συνδικάτα, όπως η ΓΣΕΕ, και τα μεγάλα ΜΜΕ, που έχουν αναλάβει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο την πολιτική συγκάλυψη και νομιμοποίηση των πολιτικών προσπαθειών «διάσωσης της ελληνικής οικονομίας», συνεργάζονται για την ολοκλήρωση του μεγάλου εγκλήματος που επιχειρείται εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας σε αυτή τη χώρα. Η ΓΣΕΕ, κάτω από το φόβο εξωθεσμικών κοινωνικών αντιδράσεων, είχε δηλώσει το Σεπτέμβριο ότι «οι πολιτικές που προβλέπονται από το μνημόνιο έχουν εφαρμοστεί και δεν υπάρχουν προφανείς εναλλακτικές λύσεις», σε μια προσπάθεια να ανακόψει τη συγκρουσιακή διάθεση της κοινωνικής βάσης και να σπείρει την ηττοπάθεια, ενώ τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν φτιάξει ένα σχεδόν αρραγή τοίχο συναίνεσης στις κυβερνητικές πολιτικές, αναπαράγοντας το εκβιαστικό δίλημμα «χρεοκοπία ή λιτότητα», με το οποίο τρομοκρατεί εδώ και ένα περίπου χρόνο η κυβέρνηση των σοσιαλφασιστών τον ελληνικό λαό.

Ο φασισμός στην Ελλάδα, λόγω της δεινής θέσης στην οποία η χώρα έχει υποπέσει με την οικονομική κρίση, έχει αποκτήσει το πιο ωμό πρόσωπο, καθώς η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία έχει πατήσει στο λαιμό της ελληνικής κοινωνίας με τη βοήθεια των αχυρανθρώπων της στην κυβέρνηση. Τα απανωτά πραξικοπήματα που γίνονται από την ελληνική κυβέρνηση κατ’ εντολή της τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) δεν έχουν καμία στήριξη από την κοινωνική βάση. Η κυβέρνηση, όπως θα έκανε άλλωστε κάθε δικτάτορας, αδιαφορεί για την απουσία κοινωνικής συναίνεσης στα εγκληματικά σχέδια που επιβάλλει στο όνομα της «εθνικής σωτηρίας». Αδιαφορεί όμως και για την πολιτική συναίνεση και «παρακάμπτει» πλέον εντελώς το κοινοβούλιο, όταν πρόκειται να επικυρώσει τα απεχθή μνημόνια, τις συμφωνίες και τις συμβάσεις που υπαγορεύει η τρόικα και τις οποίες πηγαίνει στη βουλή μόνο προς «συζήτηση και ενημέρωση» και όχι προς ψήφιση. Ο Παπακωνσταντίνου έχει αναχθεί από τον αρχιπραξικοπηματία Παπανδρέου σε υπέρτατη αρχή, καθώς του έχει παραχωρηθεί η απόλυτη εξουσία και η υπογραφή του μόνο αρκεί για να επικυρώνονται οι προσταγές της οικονομικής ελίτ, που μεταφέρονται μέσω της τρόικας στην Ελλάδα προς εφαρμογή.

Μπορεί η βουλή να αποτελούσε ανέκαθεν το πεδίο επικύρωσης των εντολών και των επιταγών των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών, μπορεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση να έφερε την ουσιαστική κατάργησή της ως πεδίου λήψης αποφάσεων σχετικά με τη χάραξη μιας εθνικής οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής -αφού η πραγματική εξουσία πέρασε στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων που ελέγχονται άμεσα από την υπερεθνική ελίτ-, σήμερα όμως έχει και τυπικά καταργηθεί, αφού υπάρχει μόνο για να νομιμοποιεί τα κυβερνητικά πραξικοπήματα, για να αποτρέψει την πολιτική κατάρρευση του καθεστώτος. Γι’ αυτό και ο ρόλος των κομμάτων που συμμετέχουν σήμερα στο κοινοβούλιο είναι αυτός της ενίσχυσης και σταθεροποίησης ενός ευάλωτου, λόγω της κρίσης και της πολιτικής απαξίωσης, συστήματος και στην ουσία στηρίζουν το σύγχρονο φασισμό.

Όσο για το ποιος είναι η πραγματικά μεγάλη εξουσία σε αυτό τον τόπο, το υπενθύμισε ο Στρος Καν με την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα και την αποκαλυπτική παρουσία του στο ελληνικό κοινοβούλιο, όπου όλοι οι γελοίοι βουλευτές τού υπαγόρευαν, εν είδει συνεντεύξεως, ερωτήσεις για τις επόμενες πολιτικές που το ΔΝΤ και οι υπόλοιποι της τρόικας θα επιβάλλουν. Αυτός από τη μεριά του ομολογούσε πως η Ελλάδα είναι για το ΔΝΤ ένα πειραματόζωο, καθώς αυτές οι απεχθείς πολιτικές εφαρμόζονται για πρώτη φορά σε μια χώρα που δεν βρίσκεται στην καπιταλιστική περιφέρεια, ενώ ξύπνησε μνήμες από τη χούντα των συνταγματαρχών, όταν παρομοίαζε την Ελλάδα με ασθενή και τον εαυτό του σαν γιατρό, θυμίζοντας τα φασιστικά παραληρήματα του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Τόσο η παρουσία του Στρος Καν όσο και αυτή του ευρωπαίου επιτρόπου Όλι Ρεν στο ελληνικό κοινοβούλιο ήταν μια υπενθύμιση για το ποια είναι σήμερα τα μεγάλα αφεντικά.

Έχει γίνει πλέον συνείδηση για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ότι «όλοι το ίδιο είναι» και αυτό φωνάζεται στις διαδηλώσεις, φωνάζεται μπροστά στο κτίριο του κοινοβουλίου, που αποτελεί πλέον το κόκκινο πανί για όσους αυτή την περίοδο συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Αυτό αποτυπώθηκε και στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, που αποτέλεσαν ένα δυνατό χαστούκι για το πολιτικό καθεστώς και τα κόμματα που το στηρίζουν, καθώς η πλειοψηφία γύρισε την πλάτη σε όλους, με την αποχή να φθάνει το 54% και τα άκυρα και λευκά το 10%. Το πολιτικό σύστημα στηρίζεται πλέον σε μια κοινωνική μειοψηφία, ενώ τις κυβερνητικές πολιτικές τις στηρίζει ένα πολύ μικρό ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού, που στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές φάνηκε πως δεν ξεπερνά το 10% του εκλογικού σώματος. Αν αυτό δεν είναι χούντα, τότε τι είναι; Αν αυτοί δεν είναι πραξικοπηματίες, τότε ποιοι είναι; Όσον αφορά τους αριστερούς κολαούζους του συστήματος, το Συνασπισμό και το ΚΚΕ, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ελεεινοί πολιτικοί τυχοδιώκτες που, παρά τον απροκάλυπτο φασισμό των κυβερνώντων, συνεχίζουν να τους νομιμοποιούν για να μην απολέσουν τη δυνατότητά τους να γεύονται λίγη εξουσία.

ΝΑΙ ΣΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Εφτά μήνες μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στην εξουσία της τρόικας, οι σοσιαλφασίστες του ΠΑΣΟΚ έχουν καταφέρει να επιβάλουν μια μακρά σειρά μνημονίων, νομοσχεδίων και μέτρων στα πλαίσια της «θεραπείας-σοκ» που προτάσσει η υπερεθνική οικονομική ελίτ. Μισθοί και συντάξεις συνεχώς μειώνονται, ο 13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο κόβονται, οι δημόσιες δαπάνες παντού ελαχιστοποιούνται, τα όρια ηλικίας στις συντάξεις αυξάνονται. Μέσα σε τρεις μόνο ώρες, ο αρχιπραξικοπηματίας Παπανδρέου με τους υπουργούς του ανέτρεψε εργασιακές κατακτήσεις που χρειάστηκαν μακροχρόνιους και συχνά αιματηρούς αγώνες για να κερδηθούν, καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις και εγκαθιδρύοντας το καθεστώς των εξατομικευμένων εργασιακών συμβάσεων. Έτσι τα αφεντικά απαλλάσσονται από κάθε περιορισμό στη μείωση των μισθών και τις απολύσεις και οι εργασιακές συνθήκες σε λίγο θα αρχίσουν να συναγωνίζονται αυτές της Ασίας. Όση δημόσια περιουσία δεν έχει ξεπουληθεί, εκποιείται αυτή την περίοδο, όποια δραστηριότητα κοινωνική ή οικονομική δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί, ιδιωτικοποιείται.

Η επίθεση αυτή στην ελληνική κοινωνία είναι το αντάλλαγμα στο δάνειο των 110 δις ευρώ που έχει λάβει από την τρόικα η κυβέρνηση προκειμένου «να σώσει την Ελλάδα από τη χρεοκοπία». Όμως, οι νεοφιλελεύθερες αυτές συνταγές όχι μόνο δεν έχουν αποτρέψει τη χρεοκοπία αλλά τη φέρνουν όλο και πιο κοντά.

Μπορεί μειώνοντας συνεχώς τα έξοδα η κυβέρνηση να επιδιώκει τη μείωση του ελλείμματος, όμως ο οικονομικός στραγγαλισμός που οδηγεί στο κλείσιμο των επιχειρήσεων, οι απολύσεις, οι μισθοί πείνας και η ύφεση καθιστούν αδύνατη την αύξηση των εσόδων στα κρατικά ταμεία, γεγονός που αντιλαμβάνεται ο καθένας. Η ανεργία αναμένεται να φθάσει ή ακόμα και να ξεπεράσει μέχρι το τέλος του χρόνου το 20%, οι απολύσεις και τα λουκέτα στις επιχειρήσεις αυξάνονται, οι άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα που πέφτουν κάτω από το όριο της φτώχειας και αυτοί που περιθωριοποιούνται γίνονται όλο και περισσότεροι. Οι άστεγοι και οι άποροι που καταφεύγουν στα δημόσια συσσίτια για ένα πιάτο φαΐ είναι πλέον τόσοι πολλοί που η εικόνα της κατοχικής Ελλάδας έχει ζωντανέψει ξανά.

Η «ίαση του ασθενούς» κατά τον μεγαλοεγκληματία Στρος Καν θα επέλθει μέσα από την οικονομική και κοινωνική εξόντωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού σ’ αυτή τη χώρα.

Αυτό που κάνουν για άλλη μια φορά οι κατέχοντες την εξουσία είναι η εφαρμογή της ίδιας συνταγής που χρησιμοποιήθηκε και κατά τη μεγάλη κρίση του 1930, την οποία είχε περιγράψει ο αμερικανός υπουργός οικονομικών Άντριου Μέλον με τα εξής λόγια: «Να εκκαθαρίσουμε την πλεονάζουσα εργασία, να εκκαθαρίσουμε τις μετοχές, να εκκαθαρίσουμε τους αγρότες, να εκκαθαρίσουμε την αγορά αυτοκινήτων…, να αφαιρέσουμε τη σαπίλα από το σύστημα».

Μια πολιτική σκληρής λιτότητας για την «αφαίρεση της σαπίλας από το σύστημα» ή για την «ίαση του ασθενούς» κατά τον σύγχρονό μας Στρος Καν είναι η πρακτική εφαρμογή της ίδιας οικονομικής τάσης. Είναι αυτή που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «οικονομικά της προσφοράς» και σύμφωνα με την οποία η λιτότητα, η μείωση των μισθών, η αύξηση της ανεργίας οδηγούν σε μείωση των τιμών και αύξηση της ζήτησης. Παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη συνταγή όχι μόνο δεν αποτρέπει την ύφεση αλλά την επισπεύδει (το ίδιο έγινε το ’30, το ίδιο γίνεται και σήμερα), οι «ειδικοί» επί των οικονομικών θεμάτων, όπως ο ακραία νεοφιλελεύθερος σύμβουλος του Παπανδρέου Τομάσο Παντόα Σκιόπα, ισχυρίζονται ότι «η λιτότητα δεν οδηγεί σε ύφεση» και επιμένουν ότι αυτές οι καταστροφικές πολιτικές «οδηγούν σε ανάπτυξη και ευημερία». Όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, δεν πιστεύουμε ότι είναι ηλίθιοι, ότι απλώς ακολουθούν μια λάθος πολιτική.

Η μείωση του ελλείμματος ουσιαστικά επιτυγχάνεται από την κυβέρνηση μόνο με τη συνεχή περικοπή στις δημόσιες δαπάνες, ενώ από την άλλη τα έσοδα λόγω ύφεσης είναι αδύνατο να αυξηθούν, όσο μεγάλο και αν είναι το ξεζούμισμα των πολιτών από τους φόρους, όσο και αν μειώνονται οι μισθοί του δημοσίου, όσο και αν αυξάνονται οι απολύσεις και κόβονται τα κονδύλια σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως η υγεία και η παιδεία.

Ύστερα από την αναθεώρηση του ελλείμματος που έφτασε το 15,5%, τα απαιτούμενα χρήματα για να μειωθεί στο 7,8% φέτος αποκλείεται να βρεθούν, ενώ ο στόχος της μείωσής του στο 3% μέσα σε 3 χρόνια είναι ακατόρθωτος. Από την άλλη, το δημόσιο χρέος θα αυξάνεται συνεχώς και, καθώς υπολογίζεται ως ποσοστό του ΑΕΠ το οποίο μειώνεται λόγω ύφεσης, αργά ή γρήγορα θα φτάσει σε επίπεδα που θα είναι αδύνατο για την Ελλάδα ν’ ανταποκριθεί. Για το 2012 το χρέος υπολογίζεται να φτάσει το 156% του ΑΕΠ (το ΔΝΤ εξετάζει το σενάριο στο τέλος του 2013 το χρέος να φτάσει το 176% του ΑΕΠ), ενώ τα επόμενα 5 χρόνια θα πρέπει να πληρώσουμε σε τόκους πάνω από 240 δις -περίπου όσο το σημερινό ΑΕΠ- πράγμα εντελώς ακατόρθωτο.

Τα παραπάνω είναι στοιχεία που αφορούν μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη χώρα. Το μόνο που μένει είναι να χρεοκοπήσει και τυπικά και αυτό θα γίνει όταν τ’ αποφασίσουν οι πολιτικοί προϊστάμενοι της ελληνικής κυβέρνησης στην τρόικα. Θυμόμαστε τον Παπανδρέου να μιλά για «το όπλο στο τραπέζι», για τις αγορές που θα «μαλάκωναν» με την υπαγωγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης και με τη χορήγηση του δανείου των 110 δις ευρώ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση υπέγραφε το μνημόνιο της μακροχρόνιας υποδούλωσης στις αγορές, τα spreads των ελληνικών ομολόγων κυμαίνονταν κοντά στις 400 μονάδες βάσης. Σήμερα, εφτά μήνες μετά και ενώ η ελληνική κοινωνία βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κόλαση προκειμένου η κυβέρνηση να εκταμιεύσει τις δόσεις του δανείου, η μη ομολογημένη πλην όμως πραγματική χρεοκοπία της Ελλάδας έχει «εξαγριώσει εντελώς τις αγορές», που εκτοξεύουν τα spreads ακόμα και πάνω από τις 1000 μονάδες βάσης και έχουν κατατάξει τα ελληνικά ομόλογα στην «κατηγορία των σκουπιδιών» (ΒΒ-), παρέα με αυτά των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική οικονομική και πολιτική ελίτ δημοσίως σφυρίζει αδιάφορα, δηλώνει πως αυτή η απογείωση των spreads «δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα», αφού δανειζόμαστε με το «φιλικό» επιτόκιο του 5% από την ΕΕ. Επίσης, την απόφαση για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, η οποία στην ουσία είναι μια ομολογία αποτυχίας ν’ αποπληρωθούν τα δάνεια, ο απατεώνας Παπανδρέου την παρουσιάζει ως «επιβράβευση των προσπαθειών μας», δηλαδή της ακραίας νεοφιλελεύθερης επίθεσης που έχει εξαπολύσει εναντίον της ελληνικής κοινωνίας.

Όπως έχει ομολογήσει πρόσφατα ένας από τους «ειδικούς» που πληρώνουμε για να κατευθύνουν προς πιο νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις την κυβέρνηση, ο Σκιόπα, έχουμε εισέλθει σε μια μακρά περίοδο λιτότητας, μισή γενιά θα θυσιαστεί για τη σωτηρία του συστήματος και στην ουσία μπορούμε πλέον να μιλάμε ξεκάθαρα για διαρκές μνημόνιο -τα παραμύθια για μέτρα με ορίζοντα το 2013 ήδη δεν τα πιστεύει κανείς-, για μια μόνιμη κατάσταση οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού πολέμου του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον της ελληνικής κοινωνικής πλειοψηφίας.

Επαναλαμβάνουμε πως ούτε στο ΔΝΤ ούτε στην ΕΕ ούτε στην κυβέρνηση είναι ηλίθιοι ώστε να μην αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο. Η Ελλάδα είναι ξοφλημένη πολύ πριν τις εκλογές, γεγονός που γνώριζαν όχι μόνο στην τότε κυβέρνηση αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο και υπήρξε η σανίδα σωτηρίας του συστήματος, καθώς με την εξαπάτηση υφάρπαξε την εξουσία και με μια προσεκτική μεθόδευση άνοιξε το δρόμο για την υπαγωγή της Ελλάδας στην εξουσία της τρόικας.

Με τη χορήγηση των δανείων δίνεται στην ουσία μια παράταση ζωής στην ελληνική οικονομία, ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα των ελληνικών τραπεζών και να καλύψουν τις επισφάλειές τους οι ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν επενδύσει στο ελληνικό χρέος. Στόχος δηλαδή της υπερεθνικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας δεν είναι η «σωτηρία της Ελλάδας από τη χρεοκοπία», όπως ισχυρίζονται οι απατεώνες στην κυβέρνηση -πράγμα που θα ήταν έτσι ή αλλιώς μάταιο-, αλλά η σωτηρία του τραπεζικού συστήματος.

Ενώ λοιπόν οι μη προνομιούχοι έχουμε περάσει κάτω από ένα απεχθές καθεστώς πρωτοφανούς φτώχειας, ανέχειας και περιθωριοποίησης, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν δείχνουν καμία φειδώ όταν πρόκειται για τη διατήρηση της ρευστότητας των τραπεζών. Έτσι, μετά το πακέτο των 28 δις που χορήγησε η κυβέρνηση της ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε παραπέρα τραπεζική ενίσχυση με επιπλέον εγγυήσεις 15 δις μετά την ψήφιση του μνημονίου. Και ενώ οι μεγαλοκαταθέτες προχώρησαν σε μαζική απόσυρση κεφαλαίων ύψους 23 δις από τις ελληνικές τράπεζες, θέτοντας σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο το τραπεζικό σύστημα, οι σοσιαλφασίστες του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν τροπολογία τον Αύγουστο με την οποία αύξησαν το πακέτο των εγγυήσεων στις τράπεζες κατά 25 δις επιπλέον, κατ’ εντολή της τρόικας που το έθεσε ως προϋπόθεση για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου. Αν προσθέσουμε και τα 10 δις από το δάνειο των 110 δις που έδωσε η τρόικα, το συνολικό πακέτο στήριξης των ελληνικών τραπεζών φτάνει τα 78 δις.

Ένας δεύτερος και πολύ σημαντικός στόχος, που βάζει η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ παρέχοντας παράταση ζωής στην ελληνική οικονομία, είναι η πλήρης μεταμόρφωση της ζωής σ’ αυτή τη χώρα. Με το δίλημμα «λιτότητα ή πτώχευση και καταστροφή» οι φασίστες της κυβέρνησης εξαπολύουν μια διαρκή και αυξανόμενη σε ένταση κρατική τρομοκρατία, ανατρέπουν το ένα μετά το άλλο όλα τα κοινωνικά, πολιτικά και εργασιακά κεκτημένα και επιχειρούν να κάμψουν κάθε κοινωνική αντίσταση, να μετατρέψουν τους προλετάριους σε άβουλους και υπάκουους δούλους και την Ελλάδα σε έναν παράδεισο για τα αφεντικά.

Όταν τελικά οι τράπεζες που έχουν κερδοσκοπήσει με το ελληνικό χρέος, το οποίο μέχρι πρότινος πρόσφερε μεγάλες αποδόσεις λόγω των υψηλών επιτοκίων, καταφέρουν ν’ απομακρυνθούν απ’ αυτό, τότε θ’ ανακοινωθεί και επίσημα η ελληνική χρεοκοπία, γεγονός που δεν θα αργήσει πολύ. Η έξοδός μας από την ΟΝΕ θεωρείται πλέον δεδομένη, προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ευρώ. Όμως, με την κρίση του χρέους να βαθαίνει και τη μια ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη να καταρρέει οικονομικά στο άμεσο μέλλον, είναι δύσκολη όχι μόνο η επιβίωση της ΟΝΕ αλλά και αυτή της ΕΕ. Το πλέον αισιόδοξο σενάριο για το μέλλον της ένωσης είναι η δημιουργία ενός σχήματος, όπου οι ισχυρές και με μεγάλα πλεονάσματα χώρες θα ηγούνται και οι χρεοκοπημένες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα μετατρέπονται σε προτεκτοράτα, καθώς θα εκχωρούν εξ ολοκλήρου την οικονομική και πολιτική τους κυριαρχία στα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της Ευρώπης. Αυτή τη συνθήκη προωθούν στην ΕΕ με τη δημιουργία του μηχανισμού ελεγχόμενης πτώχευσης.

Καθώς παρέα με τα ελληνικά ομόλογα πεταγόμαστε στα σκουπίδια κι εμείς οι καταπιεσμένοι αυτής της χώρας κι ενώ αναμένεται η ομολογία της ελληνικής χρεοκοπίας, η επίθεση των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών όχι μόνο δεν θα ανακοπεί αλλά θα εντείνεται για πολλά χρόνια. Η ελληνική κοινωνία έχει περάσει υπό κατοχή της υπερεθνικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, προκειμένου να παραμείνει στη ζωή αυτό το σάπιο σύστημα και αυτή τη συνθήκη δεν πρόκειται να την ανατρέψει καμία κυβέρνηση. Όπως δεν πρόκειται να ανακόψει τη μεγαλύτερη μεταφορά κοινωνικού πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας, που πραγματοποιείται από τις κυβερνήσεις αυτή την ιστορική περίοδο με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Μπροστά λοιπόν στο ψευτοδίλημμα «χρεοκοπία ή λιτότητα» ας απαντήσουμε «ναι στη χρεοκοπία του συστήματος».

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Καθώς δεν υπάρχουν ουδέτερες αναλύσεις για την οικονομική κρίση και καθώς η οικονομία δεν είναι αριθμοί, σχεδιαγράμματα, στατιστικές και πίνακες αλλά είναι πρωτίστως σχέσεις εξουσίας είναι επόμενο κάθε τοποθέτηση για την κρίση, την προέλευσή της, την αιτία της και τους τρόπους εξόδου από αυτήν να είναι απόρροια της πολιτικής και ταξικής θέσης από την οποία αυτή εκφράζεται. Με άλλα λόγια, κάθε ανάλυση για την κρίση εμπεριέχει και την απάντηση σε αυτήν και κάθε πρόταση για το ξεπέρασμά της εμπεριέχει τις πολιτικές προσδοκίες και στοχεύσεις αυτού που τις εκφράζει.

Οι θέσεις των νεοφιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών δεν είναι τίποτα περισσότερο από δύο διαφορετικές οπτικές για τη μέθοδο που πρέπει να υιοθετηθεί προκείμενου να τεθεί ξανά σε λειτουργία η μπλοκαρισμένη καπιταλιστική μηχανή. Ακόμα και αν υπήρχε η δυνατότητα επαναφοράς του κεϋνσιανισμού και των «οικονομικών της ζήτησης» θα έπρεπε να την αποτρέψουμε, αφού θα πρόκειται για ένα ακόμη σύντομο διάλειμμα ή καλύτερα μια μικρή παρεκτροπή στη φυσιολογική λειτουργία του καπιταλισμού, που βρίσκει την πραγματική του ουσία με την πλήρη απελευθέρωσή του από κάθε είδους κοινωνικό έλεγχο.

Όσον αφορά τη θέση των «κομμουνιστικών» κομμάτων, όπως το ΚΚΕ, που βλέπουν ως απάντηση στην κρίση τον κεντρικό έλεγχο στην οικονομία, είναι γνωστό από την ιστορία ότι αυτό το μοντέλο οδηγεί σε μια ακόμα ολοκληρωτική οικονομική και πολιτική οργάνωση, όπου το κόμμα-κράτος γίνεται ο απόλυτος δικτάτορας. Αυτό το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού έχει ιστορικά αποτύχει όχι μόνο ως οικονομικό σύστημα αλλά και λόγω της κατάφωρης κοινωνικής και πολιτικής καταπίεσης στην οποία στήριζε τη διαιώνισή του.

Για εμάς η οικονομική κρίση, όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενα κείμενά μας, είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ταξικής φύσης του συστήματος που υπάρχει και διαιωνίζεται μέσα από την ανισότητα και τους ταξικούς διαχωρισμούς. Η ένταση της ανισότητας και η αύξηση της φτώχειας στον πλανήτη είναι ό,τι αφήνει πίσω της η καπιταλιστική ανάπτυξη. Με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οι διαχωρισμοί έχουν βαθύνει, η εκμετάλλευση έγινε πιο ωμή από ποτέ, η φτώχεια, η πείνα και ο θάνατος θερίζουν. Οι κοινωνικοί και ταξικοί διαχωρισμοί είναι η ουσία του συστήματος, είναι όμως και η αιτία που καθιστά αυτό το σύστημα μονίμως νοσηρό και την κρίση μια μόνιμη σχεδόν παθογένεια με συνεχείς εξάρσεις και υφέσεις.

Η οριστική έξοδος από την κρίση δεν βρίσκεται σε καμία πρόταση όσο προοδευτική κι αν είναι, όσο κι αν προπαγανδίζει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των μη προνομιούχων και την απονομή της κοινωνικής δικαιοσύνης, εφόσον αυτή η πρόταση δεν έχει ως στόχο την έξοδο από το ίδιο το σύστημα.

Γιατί για εμάς ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε όχι μόνο μια προσωρινή ίσως έξοδο από τη σημερινή οικονομική κρίση αλλά ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά κρίσεις είναι η κατάργηση του συστήματος του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η αποτροπή εμφάνισης κάποιου νέου «προοδευτικότερου και πιο ανθρώπινου» συστήματος στη θέση του υπάρχοντος και η διασφάλιση πως ό,τι γεννηθεί δεν θα ευνοήσει ποτέ ξανά την ανάδυση κοινωνικών και ταξικών διαχωρισμών, την ανάπτυξη ανισοτήτων, αλλά θα βασίζεται στην οικονομική ισότητα και την πολιτική ελευθερία για όλους.

Γι’ αυτό και η δική μας απάντηση στην κρίση είναι η κοινωνική επανάσταση, την οποία και θεωρούμε ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για την έξοδο από τη συστημική κρίση. Μια κοινωνική επανάσταση που ο λαός θα απαλλοτριώσει τις περιουσίες των πλουσίων, των πολυεθνικών και των μεγάλων ελληνικών εταιρειών. Που θα απαλλοτριώσει το σύνολο της εκκλησιαστικής και κρατικής περιουσίας. Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει οριστικά το κράτος και κάθε ιεραρχική και γραφειοκρατική οργάνωση και θα δημιουργήσει κοινωνικές δομές που θα αποτρέψουν την επανεμφάνιση κάθε μορφής οργανωμένης οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Που θα κοινωνικοποιήσει τα πάντα: Τα μέσα παραγωγής, τη γη, το εμπόριο, την υγεία, την εκπαίδευση, τις μεταφορές, τις συγκοινωνίες.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα έχει ως πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης την κοινότητα ή κομμούνα. Που θα θέσει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα κάτω από τη διαχείριση ενός δικτύου λαϊκών Συνελεύσεων και Συμβουλίων, όπου ο καθένας μας στην εργασία, την πόλη, το χωριό, τη γειτονιά μέσα από αυτά τα συλλογικά όργανα διαχείρισης και λήψης αποφάσεων θα πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Που θα αφήσει οριστικά πίσω της τη βιομηχανική κοινωνία και το σημερινό τρόπο ζωής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την απληστία και την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει κάθε εθνική, φυλετική και θρησκευτική διάκριση, που θα συναδελφώσει τους λαούς σεβόμενη τη διαφορετικότητά τους, που θα καταργήσει οριστικά τις κοινωνικές τάξεις και τους διαχωρισμούς.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς

αναδημοσίευση: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1242380

by kafrodo

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s