Ο Deniz Zarakolu είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών και έχει προφυλακιστεί χωρίς να του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες λόγω της «δράσης» του στο KCK (Ένωση Κοινοτήτων Κουρδιστάν, βλ http://wp.me/pTHWl-eN). Το κείμενο που ακολουθεί είναι το πρώτο γράμμα του Deniz στον πατέρα του Ragıp, πολιτικό κρατούμενο κατά την περίοδο της χούντας του Εvren.

Το Σάββατο έλαβα το πρώτο γράμμα του γιου μου από τη φυλακή. Το γράμμα  αρχίζει με χαιρετισμό από το Μέτρις, «όπως 30 χρόνια πριν όταν είχα επισκεφτεί την  μητέρα μου Ayşe στη φυλακή».

Τότε ο Ντενίζ ήταν 6 χρονών, ενώ ο αδερφός του, Σινάν 4…

[Εκείνα τα χρόνια είχα γίνει μάρτυρας των φρικαλεοτήτων στα Σεπτεμβριανά, ενώ 2 χρόνια αργότερα, όταν για μία φορά ακόμη οι συνδιασκέψεις για τη Κύπρο ήταν τοπίο της πολιτικής καθημερινότητας, στην πίσω πλευρά του σπιτιού μας στην αλάνα ενός γηπέδου, ο στρατός είχε στήσει καταυλισμό με το πρόσχημα της πρόληψης παρόμοιων γεγονότων (σ.σ αξίζει να σημειωθεί ότι στα μάτια της Τουρκικής κοινωνίας του 1955 είχαν στοχοποιηθεί οι κομμουνιστές ως υποκινητές των επεισοδίων).]

Το όνειρό του ήταν να καταφέρει να απελευθερώσει την Ayşe από τη φυλακή σκάβοντας ένα τούνελ.

Το «Μέτρις» ήταν τότε στρατιωτικές φυλακές, τώρα είναι… «πολιτικές» .  Όπως συνέβη εξάλλου και με το κλείσιμο του DGM(Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας),  το οποίο δεν έκλεισε ποτέ, απλώς άλλαξε όνομα…

Οι οικογένειες των πολιτικών κρατουμένων συγκεντρώνονται στο καφενείο που βρίσκεται απέναντι και γνωρίζονται μεταξύ τους.

Μέσα σε δύο μέρες οι κρατούμενοι θα διασκορπιστούν στις φυλακές τύπου F στην Ιστανμπούλ.

Και εκεί, μέσα από τις οικογένειές μας θα γνωριστούμε τελικά.

Η πρώτη στρατιωτική έφοδος έγινε όταν ήμουν μαθητής 1η γυμνασίου.  Ήταν  δόκιμοι φοιτητές και νεαροί αξιωματικοί αυτοί που εισέβαλαν στο σπίτι μας στις 27 Μαΐου του 60’. Έψαχναν τον σύζυγο της μεγάλης μου αδερφής που ήταν αναπληρωτής του Δημοκρατικού κόμματος (DP).

Στη πιο παραγωγική ηλικία της ζωής του συνταξιοδοτήθηκε ως επίτιμο μέλος. Δεν έζησε πολύ μετά.

Η επαναστατική έξαψη είναι η αιτία που χάσαμε και τον θείο μου στα 49 του χρόνια από καρδιά.

Και τελικά, κάθε περίοδο πραξικοπήματος στη Τουρκία, κάθε περίοδο κοινωνικής αναταραχής την ένιωσα έτσι όπως τη βίωσα.

Μέτα το πραξικόπημα της 12ης Μάρτη,  τον Απρίλιο του 72’ μπήκαν πια στο σπίτι μου για να πάρουν εμένα, αστυνομία και στρατός μαζί: Επιχείρηση εναντίον της φοιτητικής συλλογικότητας Dev-Genç…

Μετά ήρθε η σειρά των καταδικαστικών αποφάσεων για τα κείμενα του περιοδικού ΑΝΤ…

Το διδακτορικό έμεινε στη μέση, για δεύτερη φορά…

Ανησυχώ.  Ο γιος μου ο Deniz θα αφήσει και αυτός το διδακτορικό του στη μέση.

Όταν οι φασίστες χτύπησαν τον καθηγητή μου τον Türengil είχα κλείσει τα κιτάπια μου και άρχισα εκ νέου τη δημοσιογραφία.

Στο πογκρόμ του 81’ μετά τη φυλάκιση της Ayşe στο «Μέτρις» και εξαιτίας της εφημερίδας «Δημοκράτης» το 1982 με πήραν και μένα μέσα. Η Ayşe και ο Deniz μου φέρνανε προμήθειες στη φυλακή στο παράρτημα των πολιτικών κρατουμένων στο Gayrettepe. Τότε ήταν 7 χρονών.

Κάθε κύμα πολιτικών εξελίξεων παράσερνε την οικογένειά μας. Το 84’ η Ayşe συνελήφθη και πάλι.

Και τη δεκαετία του 90’ περνούσαμε τακτικά τη πόρτα του δικαστηρίου και της φυλακής.

Το 1997 βγήκε απόφαση σύλληψης για όλα τα μέλη του κόμματος. Και η Ayşe ανάμεσα σε αυτούς,  χαζεύοντας τα γεγονότα του Susurluk, παρακολουθώντας τις ημέρες του μεταμοντέρνου πραξικοπήματος  (σ.σ «βελούδινο» πραξικόπημα).

Ήταν ανήσυχη γιατί τα παιδιά της ήταν μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου.

Βιώνοντας τις σφαγές στις φυλακές του 2000, η Ayşe εξοργιζόταν με την αδιαφορία της κοινής γνώμης.

Όταν στις αρχές του 2002 χάσαμε την Ayşe, ο Deniz φυλακίζεται λόγω της εκφώνησης ενός κειμένου κατά τη διάρκεια της κηδείας. Τη 40η μέρα…

Οι εκδόσεις Belge είναι ένας οίκος που συνεχίζει τη λειτουργία με κείμενα ενάντια στα στερεότυπα και τη ρητορική του μίσους, ενάντια στην επίσημη ανάγνωση της ιστορίας. Είναι  ο οίκος που δεν έχει σωπάσει από τη 12 Σεπτεμβρίου (σ.σ πραξικόπημα Evren).

Όλη η οικογένειά μας θα γνωρίσει τις φυλακές του Edirne, του Silivri, του Tekirdağ και του Hasdal.

Να δούμε ποια φυλακή θα μας κληρώσει.

Όπως γινόταν και μέχρι σήμερα, πριν από κάθε περίοδο επιβολής όλο και περισσότερης εξουσίας, σε κάθε πραξικόπημα, σε κάθε αναταραχή οι οικογένειές μας θα γνωριστούν μεταξύ τους και πάλι.

Χαιρετισμούς στους αγωνιστές του δίκιου, στους πραγματικούς αλληλέγγυους

σε αυτούς που δε σωπαίνουν

 

Πηγή: Kaypakkaya-partizan

 

Μετάφραση-επιμέλεια

efes_dark

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s