Archive for the ‘Οικονομική Κρίση και Καπιταλισμός-Ekonomik krizi ve Kapitalizm’ Category


Tsolakoğlu’nun işgal hükümeti (Yunanistan’da işgal yıllarında Nazilerin işbaşına getirdiği işbirlikçi hükümete atıf yapıyor –fb.) 35 yılda devletin bir katkısı olmaksızın kendi çalışmamla edindiğim emekli maaşımı silip süpürerek hayatta kalma olanağımı tam manasıyla ortadan kaldırmış durumda.
Dinamik bir biçimde direnecek yaşta olmadığımdan (aslında bir Yunanlı eline kalaşnikof alacak olsa onu ilk takip edenlerden olmak isterdim) ve hayatımı çöpleri karıştırarak yaşamak zorunda kalmadan önce, hayatıma son verecek başka bir onurlu yol göremiyorum.
İnanıyorum ki geleceksiz gençler, bir gün silahlarını kuşanıp, tıpkı 1945’te İtalyanların Mussolini’ye Milano’nun Pireto Meydanın’da yaptıkları gibi bu hainleri de Syntagma Meydanı’nda bacaklarından asacaklardır.

(notun  çevirisi çeşitli dillerde athens indymedia’da bulunabiliyor http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1390570 = )


(Αναδημοσίευση από Autonomy against Barbarism)

(more…)



Videos from the Unions’ Strike in Greece

(more…)


Photos of the Unions’ Strike in Greece

(more…)


Κείμενο των τριών φυλακισμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα

αναδημοσίευση από athens indymedia

«Αν θέλει κάποιος σήμερα ν’ ανοίξει μια επικερδή επιχείρηση, ας κατασκευάζει λαιμητόμους».

Με την παραπάνω φράση αμερικανός δημοσιογράφος περιγράφει το μέγεθος της κοινωνικής οργής στις ΗΠΑ. Είναι η πρώτη φορά ιστορικά, που το σύνολο του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου βράζει από οργή και αγανάκτηση για τους κυβερνώντες, για τους υπαίτιους της κρίσης αυτής, οι οποίοι όχι μόνο δεν τιμωρούνται αλλά συνεχίζουν ν’ απολαμβάνουν τα προνόμιά τους και ν’ αυξάνουν τα κέρδη τους. Βράζει από οργή για τη φτώχεια που εξαπλώνεται, για την περιθωριοποίηση όλο και ευρύτερων στρωμάτων, για την αδικία, καθώς οι εξουσιαστές απαιτούν να θυσιαστούν οι λαοί για ν’ αντιμετωπιστεί η κρίση. (more…)


(από anarchypress)

Στις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, τόσο από τους κρατούντες όσο και εξ αιτίας της έντονης δράσης των ανθρώπων ενάντια στις διάφορες εκφάνσεις των συνθηκών αλλοτρίωσης, καταπίεσης κι εκμετάλλευσης, τα πράγματα έχουν φτάσει σε ορισμένα σημεία τα οποία όλοι αναγνωρίζουν. Πρόκειται γι’ αυτό που συμπυκνωμένα αναφέρεται ως «κρίση του πολιτικού συστήματος».

Σε ό,τι έχει σχέση με την καταρράκωση της αξιοπιστίας, θα πρέπει να πούμε πως δεν αφορά μόνο κάποιους πολιτικούς, αλλά περιλαμβάνει ευρύτερα την πολιτική, τον λεγόμενο πολιτικό κόσμο, και έχει άμεσο αντίκτυπο στους νόμους και τους θεσμούς του κράτους προς τους οποίους η απαξίωση είναι δεδομένη και σε σημαντικό βαθμό. Όμως, το ζήτημα δεν είναι να επαναλάβουμε αλήθειες. Δεν αρκεί η διαπίστωση πως οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι. Το θέμα είναι για ποιους λόγους. Χρειάζεται, συνεπώς, να επιχειρήσουμε μια αναζήτηση των καίριων σημείων αυτής της κατάστασης, καθώς και τις δυνατότητες, τις δυναμικές και μια σειρά από τα προϊόντα αυτών των συνθηκών.

Πάντως, θα πρέπει να επισημανθεί πως μια πτυχή που επιδεινώνει την όλη κατάσταση δεν είναι τα «σκάνδαλα», αλλά η θορυβώδης όσο ποτέ άλλοτε συμπαιγνία των πολιτικών κάθε λογής, με πρώτους αυτούς του ΠΑΣΟΚ. Είναι πολύ μικρή η απόσταση από τις εκλογές για να ξεχάσει ο οποιοσδήποτε τα παχιά λόγια περί διαφύλαξης των εισοδημάτων, τις διαβεβαιώσεις πως υπάρχουν χρήματα και μια σειρά από εύηχες και ενθουσιώδεις κορώνες προκειμένου να αποσπασθεί η συναίνεση για τα όσα προετοιμάζονταν για μετά τις εκλογές.

Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα

Όλα όσα επακολούθησαν δεν είχαν καμία σχέση με τις επαγγελίες των Πασοκιστών και του ανεκδιήγητου επικεφαλής τους που ακούει στο όνομα Γιωργάκης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος πώς είναι δυνατόν να υπάρξει τόσο μεγάλη εκτροπή και απόκλιση από τα όσα επαγγέλονταν πριν από τις εκλογές και να εξακολουθούν να διατηρούν ακόμη τη διαχείριση της εξουσίας.

Οι απαντήσεις δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε δύσκολες, είναι απλά ευνόητες. Η συναίνεση που υπάρχει απ’ όλες τις πολιτικές πλευρές της εξουσίας, κομματικές ή μη είναι δεδομένη. Δεν χρειάζονται μακροσκελείς αναλύσεις σε σχέση με την συμπόρευση ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ. Κανείς δεν αμφισβητεί πως η ΝΔ ουσιαστικά στηρίζει την όλη κατάσταση (παρά τα όσα διατείνεται, μιλώντας ενάντια στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο), αφού μπόρεσε να αποφύγει το βάρος της διεκπεραίωσης αυτού του πακέτου ευρύτατης καταστολής και ισοπέδωσης των συνθηκών επιβίωσης των σύγχρονων σκλάβων. Αλλά, για να μπορέσει να εκδηλωθεί αυτή η πολυδιάστατη συναίνεση των άλλων πολιτικών πλευρών της εξουσίας (δεν εξαιρούνται επ’ ουδενί οι αριστερές αποκλίσεις της που ακούν στο όνομα ΣΥΝ(;)-Σύριζα και ΚΚΕ), χρειάζεται κάτι περισσότερο: η στήριξη από τις υπόλοιπες δυνάμεις της ευρωπαϊκής αλλά και υπερατλαντικής κυριαρχίας.

Τα όσα συμβαίνουν σε οποιοδήποτε σημείο της κυριαρχίας η οποία προχωρά στην ενοποίησή της, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που ορίστηκαν για τη Νέα Τάξη πραγμάτων από τη συνάντηση Γκορμπατσώφ-Μπούς (πατρός) στη Μάλτα προς εικοσαετίας και πλέον, είναι ελεγχόμενα και εντός των πλαισίων μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων σχεδιασμών. Αυτό είναι μία πραγματικότητα. Και δεν υπάρχει σοβαρός εξουσιαστής που θα μπορούσε να ισχυριστεί το αντίθετο. Βεβαίως και δεν γίνονται όλα με ευθύγραμμο και απλό τρόπο, αφού χρειάζεται να περάσουν μέσα από τις συμπληγάδες των επιδιώξεων και των αντιθέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στα διάφορα κυριαρχικά συμφέροντα (κάτι που έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό πρόσφατα και με την δανειοδότηση του ελλαδικού κράτους).

Αλλά, αυτό δεν αναιρεί στο ελάχιστο τους καθοριστικούς στόχους που έχουν θέσει. Στόχοι που έχουν σχέση τόσο με το προχώρημα των ενοποιητικών διαδικασιών σε ηπειρωτικό και παγκόσμιο επίπεδο, όσο και με την ανάδειξη του νέου μοντέλου κυριαρχίας. Ένα μοντέλο, που δείχνει πως θα περάσει μέσα από τη διαρκή αποσύνθεση και ανασύνθεση των προηγούμενων μορφών εξουσίας.

Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, κανένας δεν πείθεται για το ότι δεν ήξεραν το χρέος που υπήρχε. Εκείνο, όμως, που έχει σημασία είναι πως τόσο το χρέος όσο και η υποτιθέμενη χρεοκοπία αποτελούν προσχήματα. Πρώτον, επειδή το χρέος ήταν γνωστό. Δεύτερον, το χρέος που θα προκύψει μετά από δέκα χρόνια, θα είναι μεγαλύτερο από αυτό που υπάρχει. Συνεπώς το ζήτημα δεν ήταν να μειωθεί το χρέος, ούτε να υπάρξει κάποιου είδους χρεωκοπία, η οποία επισείεται σαν απειλή ώστε να τρομοκρατηθεί ο κόσμος.

Κανείς δεν πείθεται για τα όσα έκαναν μετά την, δήθεν, εκ των υστέρων γνώση του χρέους. Επειδή αν συνέβη κάτι τέτοιο (που δεν συνέβη) σύμφωνα με τα όσα επαγγέλονταν οι ίδιοι σχετικά με την τήρηση «των επιταγών της λαϊκής εντολής», που υποτίθεται πως δόθηκε δια μέσου των εκλογών, όφειλαν να παραιτηθούν και να προκηρύξουν και πάλι εκλογές προκειμένου να αποσπάσουν νέα συναίνεση και σε άλλη βάση.

Όχι, δεν γίναμε ξαφνικά θιασώτες της πολιτικής και του κοινοβουλευτισμού. Απλά μέσα από αυτό το συλλογισμό γίνεται κατανοητό πως οι σημερινοί διαχειριστές των εξουσιαστικών κι εκμεταλλευτικών υποθέσεων δεν εξαπατήθηκαν αλλά εξαπατούν. Οι ψηφοφόροι-σκλάβοι στους οποίους έχουν δώσει τον πονηρό τίτλο του πολίτη, (που στην πραγματικότητα δεν σημαίνει κάτι το συνταρακτικό, αφού πολίτης είναι αυτός που βρίσκεται στην πόλη, αγρότης αυτός που βρίσκεται στους αγρούς κ.τ.λ.), εξαπατήθηκαν διπλά, τόσο με το ότι πήγαν να ψηφίσουν, όσο και με το ότι αυτό για το οποίο ψήφισαν δεν εφαρμόζεται. Τίποτα από τις εξαγγελίες-επαγγελίες δεν εφαρμόστηκε. Το τελείως αντίθετο συνέβη. Η γη της επαγγελίας μετατρέπεται σε μια κόλαση για τους μισθωμένους σκλάβους και τις συναφείς κατηγορίες υποταγμένων.

Τι περίεργο όμως! Κανένας από τους ένθεν και ένθεν δημοκράτες και στυλοβάτες των συνταγματικών θεσμών και επιταγών δεν βγάζει άχνα. Κάποιες φωνές ακούστηκαν για το ότι δεν έπρεπε να περάσουν τα νέα μέτρα για την ασφάλιση με προεδρικό διάταγμα και ο Γιωργάκης έσπευσε να τα «αφουγκραστεί». Έτσι ο σπλαχνικός ηγέτης έκανε τη «μεγάλη χάρη» στους υπηκόους του να «περάσει» από τη βουλή το νομοσχέδιο. Άλλωστε, για ποιο λόγο να υπάρξει ανησυχία; Η πλειοψηφία είναι εξασφαλισμένη και η λεγόμενη συνταγματική εκτροπή θα ντυθεί με τον μανδύα της νομιμότητας. «Μηδέ γαλή, μηδέ ζημία», όπως θα έλεγαν και οι ελληνίζοντες. Τα πάντα καλύπτονται μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Αρκεί να υπάρχει διάθεση και ιδιαίτερα αντιπολιτευτική ομοψυχία.

Κέρδος χρόνου και ανάκτηση εμπιστοσύνης

Εκείνο που ενδιαφέρει, επί του παρόντος, τους εξουσιαστές είναι να εξυπηρετήσουν την τρέχουσα δύσκολη γι’ αυτούς συγκυρία προσπαθώντας να «συμπορευτούν» με το πνεύμα της δυσαρέσκειας και τις δήθεν αντίδρασης στα τεκταινόμενα. Προκειμένου, λοιπόν, να φανούν πως συμπορεύονται με το κλίμα της λαϊκής δυσαρέσκειας που υπάρχει ή για να δείξουν την ανάγκη που υπάρχει για να παρθούν τα μέτρα, σπεύδουν να διαχωριστούν αριστερά και δεξιά εξαπτέρυγα (Ντόρα και οι περί αυτήν από τη μία και Κουβέλης με τους αποχωρήσαντες από την άλλη και λίγο παραπέρα ο Αλαβάνος).

Οι νέες συνθήκες κυριαρχίας, που προωθούνται, σηματοδοτούν και άλλου τύπου καταστάσεις. Τα κράτη καθώς έχουν ενταχθεί μέσα στο αναδομούμενο σύστημα εκχωρούν και ένα μέρος της κυριαρχίας τους με αντάλλαγμα την ενίσχυση των εξουσιαστικών εκμεταλλευτικών σχέσεων και συνθηκών, άρα ουσιαστικά την αναβαθμίζουν. Η ενίσχυση της παγκόσμιας κυριαρχίας ξεπερνά τα προηγούμενα μοντέλα κρατικής κυριαρχίας χωρίς να τα καταργεί. Ο Κυβερνήτης, για παράδειγμα, γίνεται διοικητής αλλά με την ισχύ ενός δικτάτορα,αντλώντας και παρέχοντας δύναμη από και προς την παγκόσμια κυριαρχία.

Σ’ αυτές τις διαδικασίες, η δομή αλλά και ο αριθμός των κομμάτων θα πρέπει να μεταβληθεί. Η απόκτηση της νέου τύπου συναίνεσης θα πρέπει να περνά μέσα από ένα είδος «πλουραλισμού» που στην πραγματικότητα θα είναι η μονοκρατορία της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Μια παγκόσμια κυριαρχία, όπως την οραματίζονται οι της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, (που συναντήθηκε στην Βουλιαγμένη τον Ιούλιο του 2009, χωρίς να ενοχληθεί στο ελάχιστο) δεν έχει ανάγκη από τις λεγόμενες δημοκρατικές διαδικασίες. Χρειάζεται όμως την επίφασή τους. Όπως χρειάζεται και την ψευδαίσθηση της κρατικής κυριαρχίας,με τον τρόπο που αυτή είχε καθιερωθεί από την κατασκευή των εθνών-κρατών. Μέχρις ότου αποφασίσει να χτυπήσει παλαμάκια και να λήξει η κατάσταση ύπνωσης για όσους ακόμα ζουν με τις ψευδαισθήσεις ενός παρελθόντος.

Αυτά μπορούν να εξηγήσουν τους λόγους για τους οποίους τα μνημόνια γίνονται νόμοι και οι ευρωπαϊκές οδηγίες γίνονται δεσμευτικές για τα κράτη-μέλη.

Αυτά μπορούν να εξηγήσουν για το πώς ξαφνικά η «κρίση» γενικεύεται και τα μέτρα που παίρνονται δεν αφορούν μόνο το «χρεωμένο» ελλαδικό κράτος αλλά και εύρωστα όπως, για παράδειγμα, τη Γαλλία.

Αυτά μπορούν να δώσουν μια εξήγηση στο γιατί αποδομούνται οι δήθεν κατακτήσεις των εργαζομένων και γιατί εκατομμύρια άνθρωποι θα υποστούν σε πολύ μικρό διάστημα τις συνέπειες της καταρράκωσης των βασικών χαρακτηριστικών που προσδιορίζουν και αναδεικνύουν την ανθρωπινότητα.

Αυτά μπορούν να εξηγήσουν γιατί με το ξερίζωμα εκατομμυρίων ανθρώπων, οι κυρίαρχοι ενισχύουν την αποδόμηση των κοινωνικών χώρων, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν τα σχέδιά τους και να έχουν μια επιτυχή καταστολή των συγκρούσεων και εξεγέρσεων μπροστά σε κατακερματισμένους και έντονα ανταγωνιστικές στο εσωτερικό τους κοινωνίες.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός βίαιου-εξαναγκαστικού ανακατέματος πληθυσμών και φυλών.

Αποδείχνουν, όμως, κάτι ακόμη. Πως η κυριαρχία παγκόσμια, έχει αποφασίσει να κρατήσει αποκλειστικά για τον εαυτό της τον πλανήτη γη, ή μάλλον ό,τι θα απομείνει απ’ αυτόν μετά την έφοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η επερχόμενη εξέγερση και οι αναρχικοί

Θα είμαστε σύντομοι.

Οι συνθήκες που κατασκευάζουν οι εξουσιαστές είναι δεδομένο πως στρώνουν το δρόμο μια ακόμα εξέγερση. Μιλάμε για τον ελλαδικό χώρο, χωρίς να αμφισβητούμε πως δεν θα ξεσπάσει και σε άλλα σημεία του ευρωπαϊκού χώρου.

Αυτή βέβαια δεν είναι μια προσδοκία αλλά ένα γεγονός για το οποίο υπάρχουν δυνατότητες να συμβεί. Το πότε, ποτέ δεν είναι δεδομένο.

Άλλωστε, και πριν να ξεσπάσει η εξέγερση του Δεκέμβρη είχαμε αναφερθεί πολλές φορές στο ότι επίκειται μια εξέγερση. Τότε θεωρήθηκε υπερβολή. Τώρα όλοι μιλούν για μια εξέγερση που θα έλθει (για αρκετούς μάλιστα αναμένεται πολύ σύντομα). Το θέμα είναι πως το ίδιο αναμένουν και οι εξουσιαστές. Από την πλευρά τους επιδιώκουν να κερδίσουν χρόνο, να ρίξουν στο παιχνίδι τους καινούργιους κομματικούς μηχανισμούς, που θα «δοκιμαστούν» στις δημοτικές εκλογές. Και ανάλογα θα προχωρήσουν ακόμα και σε κοινοβουλευτικές αν τα δεδομένα τούς επιτρέψουν να αισιοδοξούν για αποπροσανατολισμό του κόσμου.

Τί δείχνει όμως η κατάσταση του κοινωνικού χώρου; Ας μην πάμε μακριά. Οι συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή είναι αρκετά εύγλωττες. Τα επίσημα στοιχεία μιλούν για μια ανεργία του 12% κατά το πρώτο τρίμηνο του 2010. Αν σ’ αυτό προστεθούν οι ημιαπασχολούμενοι-υποαπασχολούμενοι που σύντομα θα ενταχθούν στο στρατόπεδο των ανέργων αφ’ ενός και η τεράστια στρατιά των αλλοδαπών που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε μεγάλες πόλεις, όπως η Αθήνα, αφ’ ετέρου, τότε θα διαπιστώσουμε πως υπάρχει ήδη ένα δυναμικό που είναι έτοιμο να συμμετάσχει σε μια κοινωνική έκρηξη.

Πρόκειται όμως για μια έκρηξη που θα έχει (εάν προκύψει και με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν) σαν κύριο χαρακτηριστικό της την απόγνωση ή ακόμα χειρότερα το μίσος. Αυτά όμως δεν αποτελούν κανενός είδους ενθαρρυντικό παράγοντα για απελευθερωτικές διεργασίες.

Είναι χρήσιμο να θυμίσουμε πως ήδη διάφορα σενάρια έχουν δει το φώς της δημοσιότητας. Και να γίνει κατανοητό πως, ακόμα και με κάποιες δόσεις υπερβολής, ο,τιδήποτε γίνεται ή γράφεται μέσα από τα εργαλεία που διαθέτει η εξουσία, δεν είναι άσκοπο ή τυχαίο.

Εκτός από την προετοιμασία για τα χειρότερα ώστε να γίνονται αποδεκτά τα μη χειρότερα (Λοβέρδος) υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου διαβλέπεται το ενδεχόμενο μιας άγριας και χωρίς ειρμό κατάστασης που μπορεί να προέλθει μέσα από τις συνθήκες που κατασκευάζουν οι κρατούντες.

Μικρά δείγματα άγριων συνθηκών υπήρξαν και κατά την διάρκεια του Δεκέμβρη. Όμως μια κατάσταση που θα προκύψει με βάση τις τρέχουσες συνθήκες θα είναι πολύ πιο έντονη και πολύ καθοριστική στο επίπεδο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Ανταγωνισμού, που δεν ορίζεται ως αντιεξουσιαστικός και αντικρατικός, αλλά με την ευρεία έννοιά του. Εκεί, δηλαδή, όπου διάφορα τμήματα και άτομα του κοινωνικού χώρου δεν θα αντιπαρατεθούν προς το κράτος αλλά θα έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Μια εξέγερση και μια σύγκρουση είναι πιο επιτυχημένη από απελευθερωτική άποψη, όσο τα πνεύματα των ανθρώπων και ιδιαίτερα των αναρχικών είναι προετοιμασμένα με τον αρμόζοντα τρόπο, που συνδέεται με θεωρήσεις και πρακτικές, αλλά και με την αδιαλλαξία σε θέματα ήθους και αναρχικής στάσης.

Το ερώτημα δεν είναι πλασματικό. Πόσο προετοιμασμένοι είναι οι αναρχικοί ώστε να συμβάλλουν με λειτουργικό τρόπο στην ανάδειξη μιας επερχόμενης σύγκρουσης ή εξέγερσης με απελευθερωτικά χαρακτηριστικά;

Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 96, Ιούλιος-Αύγουστος 2010

Link: http://anarchypress.wordpress.com/2010/11/14/%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF/

αναδημοσίευση

efes_dark