Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα. μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
Και είπα ευθύς: «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».

Τον κόσμο αντίκρισα μεσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «Πολύ!»

Κι από την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.

Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
“Καλά τους κάνουν — για του έθνους την ομόνοια!”

Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω: «Σταματήστε!»
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω: «Ζήτω! Προχωρήστε!»

Δεν μου αρέσει η φτήνια κι η κακομοιριά.
Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια — το ξέρω — κι η έγκρισή μου.

Μ.Μπρεχτ

“Μπαλάντα για την Έγκριση του Κόσμου”-1930

(Μπορείτε να το βρείτε και http://pteroen.wordpress.com/2012/02/10/%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%84-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%87%CF%84-%CE%BB%CE%AD%CF%89-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1/ )

Advertisements

Solidarity is not a word, it is how we live

(We took this post from here: http://disorderisti.blogspot.com/2011/12/solidarity-is-not-word-it-is-how-we.html )

On the 17th of October, our boss was clear : 5 hours a day and 40% salary reduction. Two days later, after a general assembly of 280 attendees the workers’ response was “If you proceed, we will go on strike”. On the 31st of October and only 5 minutes before 3 in the afternoon, the first dismissal was delivered to a workers’ house; followed by another 18 in the same evening. Within one hour of the first dismissal, the workers had closed down the factory, went on strike and after 26 days, they were heard around the world. Read the rest of this entry »


 Του Στέλιου Ελληνιάδη

(Το είδαμε στον ΠαραλληλοΓράφο το αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα Δρόμο της Αριστεράς )

Όταν το ΕΚΚΕ επιτέθηκε με αυγά στην αμερικάνικη πρεσβεία, το 1975, ΚΚΕ και λοιποί δυσαρεστημένοι, οργίασαν στην προβοκατορολογία, αποκαλώντας, από κοινού με τα ισχυρά καθεστωτικά συγκροτήματα του τύπου, πράκτορες της Ασφάλειες και της ΚΥΠ τους αγωνιστές του ΕΚΚΕ, μεταξύ των οποίων ήταν ο Χρήστος κι ο Ανδρέας Μπίστης, ο Πέτρος Στάγκος, η Άννα Φιλίνη, ο Μήτσος Κουμάνταρος, ο Γιάννης Λεκκός, ο Χρόνης Μπότσογλου, η Άννα Μιχαλιτσιάνου, ο Γιώργος Κοτανίδης και δεκάδες άλλα γνωστά πρόσωπα στο αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα από τα χρόνια της χούντας. Read the rest of this entry »


Στα λίγα χρόνια που ζούμε στην Ιστανμπούλ ζήσαμε την κρατική καταστολή με διάφορους τρόπους: χημικά, δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες να σκάνε πάνω σε τζάμια ξενοδοχείων, ασφαλίτες με αστυνομικά γιλέκα πάνω από κοστούμια να κυνηγούν διαδηλωτές, ασφαλίτες με τέϊζερ να στέλνουν μικρά παιδιά στο νοσοκομείο σε κώμα.

Είδαμε αστυνομικά πάνζερ να καβαλάνε τις πλατείες για να φοβίσουν  30 διαδηλωτές, ακούσαμε για πορείες 1000 ατόμων με σπασμούς και τρέμουλα από χρήση αερίων πορτοκαλιού και πεπιεσμένου νερού. Είδαμε αμάξια να πατάνε διαδηλωτές σε κεντρικές οδούς γιατί οι μπάτσοι αποφάσισαν να μην κλείσουν την κυκλοφορία και να πετάξουν δακρυγόνα στη μέση της λεωφόρου.

Προσπαθήσαμε να σπάσουμε με χιλιάδες άλλους τον αποκλεισμό του Τάξιμ όταν οι μπάτσοι απαγόρευαν σε συνδικάτα και συλλογικότητες την πορεία της Πρωτομαγιάς στον ιστορικό της χώρο, κυνηγητά στα στενάκια της Τσουκούρτζουμα δίπλα σε τοίχους που έγραφαν στα ελληνικά «Είμαστε απάτριδες και αναρχικοί», απέναντι από στένσιλ του Αλέξη με το σύνθημα «Είσαι αδερφός μας».

Και μετά ζήσαμε τις ιδεολογικές ζυμώσεις, τα διλήμματα, τις θορυβώδεις συζητήσεις που προηγήθηκαν και ακολούθησαν  την απόφαση του Ερντογάν να ανοίξει την πλατεία Τάξιμ στους εργάτες για την γιορτή της Πρωτομαγιάς. Ζήσαμε τον παλμό, τη ζωντάνια αλλά και τις αντιδράσεις για τον συμβιβασμό της αριστεράς που επέτρεψε στο κράτος να μετατρέψει τη γιορτή των εργατών σε φεστιβάλ κρατικής ανεκτικότητας και αριστερής ανοχής.

Κάτσαμε δίπλα σε απεργούς πείνας του εργοστασίου ΤΕΚΕΛ στην Άγκυρα, βρεθήκαμε μέσα σε πορείες αλληλεγγύης για την απεργία πείνας των μεταναστών στην Ελλάδα, σταθήκαμε βουβοί σε μια γωνιά του λυκείου του Γαλατά την επομένη της απεργίας της 5ης Μάη όταν σύντροφοι διαμαρτύρονταν για την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Και τώρα βλέπουμε ανθρώπους που γνωρίσαμε, που μας έσφιξαν το χέρι και μας μίλησαν ζεστά, να σέρνονται στη φυλακή για τα πολιτικά τους πιστεύω και την ιδεολογική τους τοποθέτηση. «Τρομοκράτες, συλλάβετέ τους» λένε οι εισαγγελείς του κράτους αλλά εμείς είδαμε το χαμόγελό τους να ζεσταίνει την καρδιά μας, να μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στους δίκαιους αγώνες.

Τους ακούσαμε στις πορείες να φωνάζουν δυνατά για τη συναδέλφωση των λαών, για τη βία του κράτους, για την ελευθερία μας.

Και όπως αυτοί φώναξαν για τη δική μας ελευθερία, ίδια και εμείς τώρα θα φωνάξουμε δυνατά για τη δική τους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ KCK ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

*Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον Ragıp Zarakolu και την Büşra Ersanlı, πολιτικοί κρατούμενοι για την υπόθεση KCK. Βρίσκονται προφυλακισμένοι χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες, παρά μόνο η “απειλή της εθνικής ασφάλειας λόγω πιθανής συμμετοχής σε τρομοκρατικό δίκτυο”. Στο πρόσωπο του 63 χρονου Ragıp και της 61χρονης Büşra το κράτος βρήκε τη μέγιστη εθνική απειλή και την προσωποποίηση του τρομοκράτη. Για την ίδια υπόθεση και με τις ίδιες (ανύπαρκτες) κατηγορίες βρίσκονται προφυλακισμένοι 4000 ενώ στην πρώτη παρωδία δίκης που ξεκίνησε δικάζεται σχεδόν ολόκληρο χωριό (70 άτομα κατηγορούμενοι).


Yunanistan Cumhurbaşkanı Karolos Papoulias, 1940 Yunan-İtalyan savaşı anısına düzenlenen askeri geçidi izlerken makamını terketmek zorunda kaldı. Papoulias, birçoğu protokol standının önündeki yeri işgal etmiş olan ve polis  tarafından bloke edilen kalabalığın onu yuhlamasıyla şaşkın kalakaldı. Yunanistan’da ordu ve okul yürüyüşleri Metaxas diktatörlüğünden (1936-1941) kalmadır. Read the rest of this entry »


Ο Deniz Zarakolu είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών και έχει προφυλακιστεί χωρίς να του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες λόγω της «δράσης» του στο KCK (Ένωση Κοινοτήτων Κουρδιστάν, βλ http://wp.me/pTHWl-eN). Το κείμενο που ακολουθεί είναι το πρώτο γράμμα του Deniz στον πατέρα του Ragıp, πολιτικό κρατούμενο κατά την περίοδο της χούντας του Εvren. Read the rest of this entry »


Στις 14 Οκτωβρίου στο Ελάζιγ κηδεύτηκε ο αγωνιστής Μεχμέτ, ο οποίος έπεσε νεκρός μετά από την έκρηξη χειροβομβίδας στο διαμέρισμά του στη Θεσσαλονίκη. Σύντροφοί του από το Λαϊκό Μέτωπο (Halk Cephesi) τον αποχαιρέτησαν με τα εξής λόγια:
“Αποχαιρετούμε το Μεχμέτ, ένα σύντροφο που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για το σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Ο Μεχμέτ ήταν ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε σ αυτά τα χώματα, ένας άνθρωπος που πέρασε τα χρόνια του εμποτισμένος με τα ιδανικά του επαναστατικού αγώνα που συνεχίζει ακατάπαυστα.
Ο πόνος που έζησε, οι στιγμές που βίωσε και κουβαλούσε στην καρδιά του μεγαλώνουν την επιθυμία μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι τη δικαίωσή του.
Τώρα, εμείς βιώνουμε τον ίδιο πόνο μ αυτόν του Μεχμέτ.
Εδώ, πάνω από τον τάφο του, δίνουμε όρκο σ αυτόν και σε όλους τους άγωνιστές που έπεσαν, ότι δε θα λησμονήσουμε το αίμα που έχει χυθεί. Δε θα ρίξουμε ποτέ τη σημαία της πάλης που εσείς μάς παραδώσατε”.

Πηγή: http://www.kaypakkaya-partizan.org/